Georgius Pray: Epistolae procerum regni Hungariae I. (Bécs, 1805)

Quo sane nuncio vehementer eum pertui bafu~, magnumque, ut debui, coepi dolorem ex amantissimi mei , prudenüssimique regis rnorte , praeseitim tam alieno rei publicae christianae tempore , existimoque , te quidem priraum , qui in tam tenera aetate patrem tuum maximum, clarissimumque virum , amisisti, reliquos denide istorum regnorum viros principes , regna deinque ipsa, et popuios, magnó esse et praesidio, et ornamento spoliatos, yemque hanc publicam , benevolentissimi in se animi rege, üdelissima societate ? maximig auxiiiis , eo exstincto , pláne carere. Verum, cum eisdem litteris certior sim factus, regnoriun te istorum a patre haeredem fuisse institutum, cujus indoles egregium jam specimen, magnamque exceilentis viitutis spem praebeat, statui mihi a luctu, atque molestia esse temperandum, Deum ^ue Optimum Maximum rogandum , et ut illum mortali exutum corpore terrenisque compagibus, coelestem in pátriám inter beatissimas fortium, optimorumque virorum , et sanctissimorum hominum animas ? conventumque recipiat, et ut te, cui quidem pláne puero

? duo regna maxima jure, recteque obügerunt, tantum pollere bonis studiis, optimisque artibus velit, ut exspectationem de te nostram , tuorumque populorum vota aequare, atque implere facile possis, eyadasque in eum regem , qui