Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi IX. Vol. 6. (Budae, 1838.)
admodum et Saraguri, ad novarum Sedium comparationem erumpentes , Hunnos Acathiros adorti erant, et conniunctis viribus, multis praeliis initis, gentem devicerant, et demum ad Romanos nanciscendae eorum societatis cupidi, se contulerant. Itaque Imperator legatos benigne excepit, et muneribus affectos remisit." Priscus L. c. p. 42, 43. §. 20. Novae, quas LTgores comparaverant sedes, in campis, qui inter mare Caspium, ac paludem Maeotidem patent, sitae fuerant, ut ex itinere Zemarchi, Romanorum Orientalium legati, comperimus: „Zemarchus, inquit Menander, per arenosa paludis (Araal) iter faciens (ab Altay Turcorum Chani residentia) per decem ac duos dies loca praerupta praetergressus, attigit ripas non solum fluminis Hich, sed etiam Daich (Jaich) et rursus per alias paludes Attilarn (Etil, Wolgam) inde ad Hugores perrexit." L. c. p. 108 —9. Fundata, ubi fluvius Cuma amnem Byturmam recipit, urbe Madsar (Magyar) nomen hereditarunt: ait quippeCodex Debrentinus: „Ungefahr 70Jahre vor Muhameds Geburt, zeigte sich ein unziihliger Schwarm verschiedener Mogolischen (Mogorischen; nec enim Mongolum ulla id temporis notitia) Volker, die aus dem Nordlichen Thibeth (Saraguri teste Suida) und Kipcsak (Ugoria meridiana) sich bis Astrakan ausbrreiteten. Da aher fiir die grosse Anzahl dieser Volker, der Raum ihrer Eroberungen in diesen Gegenden nicht zureichte, so zog ein grosser Theil davon weiter nach Westen, andere wandten sich langst den VoIgaCfern mehr nordlich, und erbaulen die Stadt Kosan, welche sie damals Bulgar nannten.—DerwestlicheZug breitete sich mehr nach Nordwest aus, und Mat-