Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi VIII. Vol. 7. (Budae, 1842.)

Menander Protector, Graecus, floruit circa finem seculi sexti; continuauit Historiam A g a t li i a e Scholastici, qui Historiam Procopii ab anno DLIJI. vsque DLIX. produxit. Theophanes Chronographus, Abbatis functus officio, Chronographiam Syncelli ad suam vsque aetatem continuauit, et circa annum DCCCXVII—VIII. vita dccessit. Nestor, vetustissimus Russorum Historicus, scripsit vsque 1111 - 2. §. 17. Propterea Itinerantes seculo adhucXIII. copiosos in regionibus liis inuenerunt Hungaros, testantibus litteris nostris: „Piegio vltra Tanaim est pulcherrima, habens flumina et siluas ad Aquilonem — Habens ad meridiem montes maximos (Caucasios) in quibus habitant in lateribus versus solitudinem Cergis et Alani, post istos prope mare, siue lacum Etiliae, sunt quidam Saraceni, qui dicuntur Lesgi; post hos est porta ferrea, quam fecit Alexander ad excludendas barbaras gentes de Perside — In via (inter Tanaim et Etiliam) habuimus magrum timorem: Rutheni enim etHungari, et Alani serui eorum, quorum est magna multitudo inter eos, et associant se viginti, triginta simul, et fugiunt de nocte, habentes pharetras et arcus; et quemcunque de nocte inueniunt interficiunt ; de die latitant" Inquit Rubruquis. V. Tomo IV. Vol. II. p. II. p. 270-3. *) *) In iugis Caucasiis hodiernum in diem complures colere gentes, quae Maiorum nostrorum progeniem se profitentur, alias iam monui in Tudom. Gjujt. 1825. Ternione 6. Ioanni Reineggio, qui Hungariam peruagatus cum Coraite Kohario, Gentili nostro, claustra haec