Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi X. Vol. 5. (Budae, 1842.)

bus ipsis nouissimis, in quibus superexcrescente maiitia in immensum refrigescit charitas, in plerisque proprius appetitus, qui niti semper in vetitum consueuit, adeo debachatur in homine, quodam quasi dato libello repudii libertas arbitrii, qua bonum malumue discernitur, exulet, extra terminos honestatis, multum oneris, multumque solicitudmis nobis incumbit, vt animarum corporumque periculis caueatur. Nisi enim malitiis hominum congruis obstaculis obuietur, descensus est profecto labilis ad excessus, et dum per lubricum iter discriminis abvsiue descenditur, facilis (proli dolor) releuatio vix habetur. Inter profecto curas varias nostris processibus influentes sollicitudo quotidiana nos excitat, qualiter generali bono statui totius populi Christiani mullifarie, multisque modis nostris temporibus valeamus proficere, vt cum in die illa nouissima, die scilicet districti et tremendi Judicis discussio venerit, plenam possimus, ipsius Dei superfauente clementia, de cominissis nobis talentis; dupplicata domino importando, reddere ralionem. Maximo etenim desiderio iam dudum tenebamur, vt diebus nostris videre possemus vnicam Christi sponsam, Catholicam Ecclesiam feliciter reformatam; postea vero cum ad imperialia gubernacula sumus assumpti, id quod erat nobis in desiderio, transiuit in praeceptum, cum teneamur sanctam Matrem Ecclesiam per imperiale officium tueri, cuius etiam canones sanctorum Palrumnos appellant Aduocatumet defensorem. Considerantes yerum tamen, qualiter et quomodo salubriter id peragere valeamus, cum Principibus Ecclesiasticis et saecularibus, Ducibus, Comitibus, Baronibus et Proceribus, aliis quoque prudentibus et peritis nostri et Imnerii sacri fidelibus, prout tantae