Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi X. Vol. 3. (Budae, 1838.)

tate pollent, iisque desideratis locum supplent: quae proin pugnant pro originalium authentia, ac lide dignitate, sunt ipsis etiam iure omni communia. In specie defectus scripturae, orthographiae, sigil­li, aliarumque formularum, earumdem fide dignita­tem non tantum non demiint, sed comprobant quoque: cum iis Originales haud sint immunes. Nominum propriorum loci, personae etc. expres­sio aliis litteris, quam in Originalibus, facta fidem haud derogat: certum eniui est illa variasse, mu­tationes subiuisse, ac diuersis labiis diuersimode enunciata, proin scripta quoque fuisse. Aliud fd­ret, si nomina penitus alia supposita forent, quod de authenticatis ac vidimatis praesumendum non est. ,,Noch weniger aber kann eine Copie deshalb verdiichtig gemacht werden, wenn sie vorziiglich sorgsam , und mit Zierrathen geschriebert ist, die da das Ansehen eines Originals geben. Oft hangt dieses von der Laune des Besitzers ab, der gleich­sam ein Fac simile des Originals zu haben wunschte; oft von der Laune des Abschreibers, der seine Geschicklichkeit in seiner Kunst darzu­stellen, geneigt war; nur die NachmaChung eines Sigils wiirde die Copie verdiichtig machen, und die Absicht solche als Original unterschieben zu wollen, vermuthen lassen, falls wircklich das O­riginal nicht aufzufinden ware, oder die Nichtexi­stenz desselben bewiesen werden kdnnte." Span­genberg I. c. p. 70—1. Falleretur ille ac falleretj qui diplonlatis cuiuspiam in­authentiam e parihus aeri incisis decernere pijaesume­ret ; talia enim illa non sunt, nec ab artificibus lin­guae ac lectionis imperitis profecta esse possunt; quod 111. Hammer-Purgstall de inscriptionum exoticarum si­mulacris rite aniraaduertit (Wiener Jahrbiicher der Li­teraturBd. LXXVIN) Diplomatis fac simile legendi

Next

/
Oldalképek
Tartalom