Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi X. Vol. 3. (Budae, 1838.)

das9 die Ahsuaction, nach welcher sie gebildet Worden, irrig sey. So viele Urkunden nahmlich bis jelzt an das Licht gezogen sind, so machen dieselben dennoch nur einen verhaltnissmassig sehr kleinenTheil in Bezug auf diejenigen aus, welche noch gegenwiirlig in den Archiven vergraben lie­gen und vollig unbekannt sind. £st ist daher nicht allein leicht denkbar, sondern auch sehr haufig der Fall gewesen, dass manche der in einigen Ur­kunden fiir eine gegebene Zeit beobachteten, und daher als Regel ftir diese Zeit angenommenen Ei­genthiimlichkeiten durch das Auffinden mehrerer Urkunden aus derselben, oder aus einer friiheren oder spateren Zeit erweitert, erganzt oder wenig­stens als Regel widerlegt worden ist." Spangen­bcrg 1. c. p. 65. Cf. J. W. Hofmanni: Oratio de lubrico artis diplomaticae. Witteberg. 1754. in 1. — Haec praemittenda necessario videbantur ad di­plomatum authentiam e characteribus internis ex­plorandam. 29. E praemissis notionum rudimentis pa­lamsequitur: Easolum diplomataesse inauthen­tiae condemnanda,quae proprietatum etformula­rum saeculo ac regno, quo spectant, vnifor­miter ac constanter certe vigentium defectu la­borant, atque formalitates, quas aeuo priori aut seriori oblinuisse , certo constat, praesentant; Dico 1) notam inauthentiae esse proprietatum ac formularum saeculo ac regno, quo spectant, vni­formiter ac constanter vigentium, defectum: illae enim per se mutabiles quovis saeculo, ac pro genio populorunx variationem atque modificationem sunt passae: 2) usum solemnitatum aevi prioris aut se­rioris: Cancellarii enim, Notani aut Tabelliones formulas sui temporis variare, aut nonnullas etiam

Next

/
Oldalképek
Tartalom