Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi X. Vol. 2. (Budae, 1834.)

Praesules Dioetae intermissae datis ad Benedictum XII» Poutificem litteris incusandum duxcrunt: Significant sanctitati vektrae deuoti et liumiles filii vestri, Episcopi Vngariae, et maxime ii ex iisdem, qui de salute regia, de bono statu regni, ac Ecclesiarum Dei et Vestrarum deuotiori animo, potiori vigilantia intendunt; imprimis, quod status ecclesiarura, libertates et priuilegia, regni etiam immunitates et iura aut penitus annullata, aut in excidio letliaii constituta existunt — Vetitos esse generales ordinum conuentus, in quibus regni status temperabatur." Cod. DipL Tom. VIII. vol. IV, nro 153. 41. Negotia Iiungariae in comitiis lingua Ilungarica fuisse primitus agitata, faciie admiserimus: luramentum a Ludouico M. coronationis occasione Ilungarice promptum tenemus ; nurn edicta etiam legum sub Diuo Stephano, S. Ladislao, ac Colonoanno idiomate patrio conccj)ta sint, ex illoque in latinum traducta? Non immerito ambigo : sunt enim iila pleraque e capitularibus Caroli M. e conciiiorumve Canonibus manifeste compiiata per Sacerdotem quempiam ; Auetoribus debentur alia Episcopis et Baronibus regni, in iingua latlna quam patria cultioribusj neque idioma Magyarorum id temporis ad slili curialis praestantiam expolitum, praeterquam temere, possumus supponere. Verba Albcrici Praef. 16: „Q u i i n h u i u s p o p u i i I i n q u a e g e n e r e m i n u s m e p r o m t u m c o n s i d e r a s" neutiquam moror: Laudatus enim Albericus, legum a Colomanno editarum compilator, e MonasterioCassinensi horsum diucrtens, Hungaricam iinguam ila propriam sibi neutiquam reddiderit, quin vl-