A Győri Püspökség Körlevelei, 1863
Tartalomjegyzék
80 hujus miserae peregrinationis itinere ad coelestem patriam pervenire valeant, eumdem panem angelorum, quem modo sub sacris velaminibus edunt, absque ullo velamine manducaturi ". *) Hincque potissimum repetendum, usu loquendi ecclesiastico invaluisse, ut Eucharistia in exitu vitae constitutis ministrata, viatici nomine veniret. Morem deferendi ad aegrotos de vita periclitantes sanctissimum Eucharistiae sacramentum, inde a primis nascentis Ecclesiae incunabulis per omnem retro aetatem obtinuisse, plurimis cum Conciliorum canonibus Pontificumque decretis, tum exemplis in historia consignatis adeo contestatum est, ut nihil sit exploratius. Concilium Nicaenum I. canone 13, qui etiam in omnes orientalium collectiones adscitus deprehenditur, sic statuit: „De his, qui ad exitum veniunt, etiam nunc lex antiqua regularisque servabitur, ita ut si quis egreditur e corpore, ultimo et maxime necessario viatico minime privetur. “2) Inter canones s. Athanasio vulgo adscriptos, canon 36 cavet, ne Eucharistia extra Ecclesiam deferatur praeterquam ad infirmos in mortis discrimine constitutos. In eumdem sensum loquitur Jacobus Edessenus, cujus verba referuntur in Nomocanone.3) Quantam porro Ecclesia sollicitudinem, quamve providentiam adhiberi voluerit, ut ne moribundi hoc divino praesidio fraudati decedant, docent Concilia Arausicanum I. c. 3. Carthaginense IV. c. 77 et 78. Arelatense II. cap. 28. Agathense c. 15. Toletanum XI. cap. 18., et ut alia, ab auctoribus passim indicata4) silentio praetereamus, synodus quoque Budensis a. 1279. quae cap. 18 praecipit: „ut parochi antequam eant ad synodum, etiam non requisiti visitent infirmos, et faciant circa eos quicquid necesse fuerit ad animarum salutem."5) — Accedit, quamquam aliquando ii, qui atrociorum quorumdam scelerum reatu se contaminassent, per omne fere vitae tempus ab Eucharistia arcerentur: hanc tamen illis instante morte porrectam fuisse, ut patet ex Siricii epistola 1. ad Hi- merium Tarraconensem, ubi de hujusmodi hominibus agens ita decernit: „A dominicae mensae convivio segregentur, ut hac saltem districtione correpti, et ipsi in se sua errata castigent, et aliis exemplum tribuant, quatenus ab obscoenis voluptatibus retrahantur. Quibus tamen, (quoniam carnali fragilitate ceciderunt) viatici munere, cum ad Dominum coeperint proficisci, per communionis gratiam volumus subveniri." Gregorius vero II. ad Bonifacium Episcopum scribit: „De his, qui patrem, matrem, fratrem, aut sororem occiderint, ut toto vitae suae tempore corpus dominicum non suscipiant, nisi tempore exitus pro viatico." Non absimiliter Innocentius III.: „In illo verbo, per quod poenitentiam morientibus non negamus, viaticum etiam, quod vere poenitentibus exhibetur, intelligi volumus." 6) Sed quid multis in re aperta opus est? quandoquidem compertum est omnibus, hostiam consecratam semper in Ecclesia servari solitam fuisse, tum ob consolationem fidelium, et ad cultum adorationemque; tum maxime ut infirmis extremo morbo laborantibus succurratur, quemadmodum monet Cóncilium Wormaciense : „Presbyter Eucharistiam semper habeat paratam, ut quando quis infirmatus fuerit, statim eum communicet, ne sine communione moriatur."7) Cui consonum est, quod in Synodo provinciali Tyrnaviensi a. 1611. cap. 3. n. 5. sancitum legimus: „Sanctissimum Eucharistiae sacramentum in Ecclesia semper habeatur, quod in necessitate infirmis deferri possit. “8) *) Cone. Trid. Sess. 13. eap. 8. -— 2) Ex interpretat. Dionysii Exig. apud flarduin. Coliért. Concilior, tom. 1. — 3) Per- petuité de la foi. toin. 3. ed. Migne. liv. 3. chap. 7. — 4) Suarer 1. c. qu. 80. disp. 69. sect. 3. Du Fresne, (ilossar. mediae et infim latinit. veri). Viatirum. — 5) Péterlfy, Sacra Concilia Eccles. hungaricae, part. 1. p. 110. — 6) C. 11. X. de poenitentiis et remission. (V. 38.) — 7) C. 93. Dist. 2. de consecrat. — 8) Péterfly, I. c. par. 2. p. 211.
