Görögök Budapesten - Budapesti Negyed 54. (2006. tél)
MARIA CHRISTINA CHATZIIOANNOU: Birodalmak, migrációk és vállalkozói tevékenység
Σε όλη τη διάρκεια του 19 οι> αιώνα, από τους ναπολεόντειους πολέμους μέχρι και τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, τόσο στην Αυτοκρατορία των Αψβούργων όσο και στη μετέπειτα Δυαδική Μοναρχία, η Βιέννη έπαιξε τον ρόλο ενός διεθνούς κέντρου του κεφαλαίου. Μ' όλο που στην Αυστροουγγαρία στο δεύτερο μισό του 19 ου αι. τα χρηματιστήρια των διαφόρων χωρών (επαρχιών) άνοιξαν το ένα μετά το άλλο σε μια προσπάθεια αποκέντρωσης της αγοράς αξιών, σε διεθνή κλίμακα η σημασία τους στις χρηματιστηριακές συναλλαγές ήταν πολύ μικρή. Λν και δεν ίσχυε πια η ρήση του Metternich ότι τα Βαλκάνια αρχίζουν στη Rennweg, εκεί όπου τελείωνε ο κήπος του, ωστόσο για την ευρωπαϊκή κεφαλαιαγορά η Βιέννη εξακολουθούσε να είναι το πιο ανατολικό κέντρο (παρά το γεγονός ότι χωρίς τα «χρηματιστηριακά υποκαταστήματα» της Πράγας, της Πέστης κλπ. δεν θα είχε την ίδια σημασία ως πόλος έλξης). Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο που όσοι από τους τραπεζίτες των ακριτικών αυτών περιοχών ήθελαν να συνδεθούν με τις διεθνείς αγορές αξιών, έπρεπε αναγκαστικά να προσανατολιστούν προς τη Βιέννη. Οι τρεις οικογενειακές επιχειρήσεις του τίτλου της ανακοίνωσης μου (οι οποίες έπαιξαν καίριο ρόλο στο ξεκίνημα του κρατικού δανεισμού μετά τον Συμβιβασμό του 1867) είχαν φθάσει μέχρι τη Βιέννη μέσα από πολύ διαφορετικές διαδρομές, οι οποίες εξάλλου είναι αρκούντως γνωστές και γι' αυτό θα αναφερθυ') πολύ σύντομα στις ιδιαιτερότητες τους. Οι Rothschild, ως γνωστόν, εξόρμησαν από τη Judengassc της Φραγκφούρτης στα μεγάλα κέντρα της ευρωπαϊκής χρηματαγοράς. Όπως δείχνουν και τα πέντε διαπλεκόμενα βέλη του θυρεού τους, η «ομόνοια» των πέντε αδελφών ένωνε το Δονδίνο, το Παρίσι, τη Φραγκφούρτη, τη Βιέννη και τη Νεάπολη (το οικόσημο της αυστριακής βαρονείας του 1822 είχε ως έμβλημα το «concordia - integritás - industria»). Από τα δέκα παιδιά του Mayer Amschel Rothschild που επέζησαν, ο δευτερότοκος Salomon (1774-1855) ίδρυσε τον οίκο της Βιέννης μετά τους ναπολεόντειους πολέμους („S. Μ. Rothschild"), και μετά τον θάνατο του τον συνέχισε ο μόνος γιος του Anselm (1803-1874). ι Baltzarek Franz, Finanzplatz Wien - die innerslaalliche und Internationale Stellung in historischer Perspektive. Quartalshefte der Girozentrale, 1980, σ. 11-63. 2 Corti Egon C. C. Das Haus Rothschild in der Zeit seiner Blüte 1830-1871. Leipzig, 1928· Gille Bertrand, Histoire de la Maison Rothschild. Vol. Hl. Genéve, 1965-1967- Bouvier Jean, Les Rothschild. Paris, 1967- Davis Richárd, The English Rothschilds. London, 1983Chapman Stanley, The Rise of Merchant Banking. London, 1984, ιδίως σ. 16-57, 82-126 150-169- Heuberger Georg (εκδ.). 77?e Rothschilds. Essays on the History ofa European Family. Frankfurt, 1994- Ferguson Niall, The World's Banker. The History of the House of Rothschild. London, 1998.
