Görögök Budapesten - Budapesti Negyed 54. (2006. tél)
MARIA CHRISTINA CHATZIIOANNOU: Birodalmak, migrációk és vállalkozói tevékenység
18 ου αι. βαμβάκι στα ευρισκόμενα τότε στην πρώιμη ακμή τους κλωστοϋφαντουργεία της αυτοκρατορικής πρωτεύουσας της Αυστρίας, με συνέταιρο τον Τούρκο πασά, κυβερνήτη της επαρχίας, ο οποίος τον τροφοδοτούσε με την πρώτη ύλη. Ο Τούρκος είχε εμπιστοσύνη στον Έλληνα αφηγείται ο παντογνώστης της εποχής Ferenc Pulszky - υπολογίζοντας ότι όταν θα ερχόταν σε απρόοπτο χρόνο το μετάξινο κορδόνι από τον σουλτάνο με τη διαταγή του στραγγαλισμού, ο έντιμος συνέταιρος του θα φρόντιζε να παραδώσει την περιουσία του που αυγάταινε στη Βιέννη στη χήρα και στον γιο του για να έχουν μια αξιοπρεπή διαβίοιση. Όμως η τύχη τα 'φερε αλλιώς - συνεχίζει ο Pulszky - επειδή «ήρθε τελικά το μετάξινο κορδόνι από την Πόλη, πλην όμως όχι μόνο για τον πασά, αλλά και για τον γιο του: στραγγαλίστηκε όλη η οικογένεια και ο Σίνας, ως νόμιμος κληρονόμος του συνεταίρου του, κράτησε για λογαριασμό του τη σεβαστή περιουσία». Να προσθέσουμε ότι η τουρκική κυβέρνηση προσπάθησε μεν να πάρει πίσω τα χρήματα, αλλά χωρίς επιτυχία. «Χάρη στις συμβουλές και τη βοήθεια ενός Γάλλου αξιωματικού που πριν από την Επανάσταση ήταν έμπορος και που νοσηλευόταν στο σπίτι του Σίνα μετά τον τραυματισμό του στο Wagram» συνεχίζει το χρονικό του πλουτισμού ο Pulszky - ο νεαρός Σίνας (ο οποίος αργότερα θα αγοράσει τον πύργο στο Rappoltenkirchen) «μετέτρεψε όλα τα βιβλία του σε άργυρο και μετέφρασε σε ασήμι όλα τα γραμμάτια και κεφάλαια του, με αποτέλεσμα να αποφύγει τις ζημιές από την Πατέντα του 1811, η οποία συγκλόνισε όλους τους άλλους οίκους της Βιέννης». Με την καταστρατήγηση των μέτρων υποτίμησης που αποσκοπούσαν στο να αποτρέψουν την κήρυξη της χώρας σε πτώχευση, ο Οίκος Σίνα ως το τέλος της ναπολεόντειας εποχής είχε συσσωρεύσει και εκμεταλλευόταν με όλο και μεγαλύτερη επιτυχία μια περιουσία η οποία πλησίαζε εκείνη των Rothschild. Τα χρόνια εκείνα γνυορίστηκε στα σαλόνια της Βιέννης ο βαρώνος με τον κόμη - ο Γεώργιος Σίνας με τον István Széchenyi. Στις αρχές της δεκαετίας 1830 ο Széchenyi έμενε στα Λουτρά Diana, σ' αυτό τον ναό της φροντίδας του σώματος, τον οποίο έχτισε ο Ignác Pfeffer για τους αστούς της Πέστης. Στη θέση του ανηγέρθη στις αρχές του 20ού αιώνα το μέγαρο της Ουγγρικής Εμπορικής Τράπεζας της Πέστης που σήμερα στεγάζει το υπουργείο Εσωτερικών και Δημοσίας Τάξεως στην πλατεία Roosevelt. Η όχθη του Δούναβη εκείνη την εποχή δεν προσφερόταν ως χώρος περιπάτου για τη χρυσή νεολαία της πόλης. Ένας «γαλαντόμος του παλιού καιρού», ο βαρώνος Frigyes Podmaniczky - που άφησε τις χειρότερες των αναμνήσεων ως πολιτικός και τις καλύτερες ως δημοτικός άρχων - αφηγείται ότι κάποτε «την ώρα που έλειπε ο καροτσέρης, τα δύο εγγλέζικα άλογα του κόμη István Széchenyi ξεχύθηκαν
