Hat (hét) nemzedék. A Manno család története - Budapest Történetének Forrásai 12. (Budapest, 2015)

Függelék

Παράλληλα με την κοινωνική δραστηριότητά του, φυσικά, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο και στην οικονομική ζωή. Το 1853 πέθανε ο συνέταιρός του, ο György Macsó, ο οποίος το 1846 τον είχε διορίσει γενικό κληρονόμο και εκτελεστή της διαθήκης του. Η κληρονομιά του Marino αποτελούνταν από 75.972 φιορίνια εταιρική περιουσία συν χρυσαφικά και ασημικά, η συνολική της αξία ανερχόταν σε 76.503 φιορίνια, επιπλέον υπήρχε και ένα οικόπεδο απροσδιόριστης αξίας στην οδό Kertész. Έκτοτε ο Manno ήταν ο μοναδικός ιδιοκτήτης της εταιρείας και, το 1876, ζήτησε την παύση της από το Εμπορικό και Συναλλαγματικό Δικαστήριο. Εκτός από την εμπορική του δραστηριότητα, από τη δεκαετία του 1860 είχε συμφέροντα και σε βιομηχανικές επιχειρήσεις και τράπεζες, πράγμα που συνάγεται από το γεγονός ότι ήταν μέλος των διευθύνσεων των ανώνυμων εταιρειών «Ατμόμυλοι Βούδας A. Ε.», «Βασιλικό Τυπογραφείο A. Ε.», «Πρώτη Γενική Ασφαλιστική Ουγγαρίας Α. Ε.» και «Πρώτη Ουγγρική Βιομηχανική Τράπεζα Α. Ε.» Μόνο σε προχωρημένη ηλικία, λίγο πριν από την αποχώρησή του από την οικονομική δραστηριότητα, αλλά και μετά, βάζει στο στόχαστρο των επενδύσεών του την αγορά ακινήτων.

Μετά το θάνατο του János Manno, ο István απομένει μοναδικός κληρονόμος της οικογενειακής κατοικίας της οδού Váci,41 όμως το εισόδημα από τα ενοίκια έπρεπε να το μοιράζεται με τις αδελφές του. Η πρώτη αγορά ακινήτου, που πραγματοποίησε το 1847, ήταν ένας κήπος στην οδό Városmajor. Η τιμή της αγοράς ήταν μόλις 4.370 φιορίνια, δεν αποκλείεται ότι τον αγόρασε για να κτίσει εκεί θερινή κατοικία.42 Το διώροφο σπίτι της οδού Király που αγόρασε το 1849 για 28.500 φιορίνια - σύμφωνα με τη διαθήκη του, χρονολογημένη στο 1853 - αποτελούσε το εμπορικό του κεφάλαιο43 και τον ίδιο χρόνο παρήγγειλε την ανακαίνιση-αναδιαμόρφωσή του από τον αρχιτέκτονα József Hild.

41 Στην διαθήκη του ο Δημήτρης Manno απαγόρευσε την πώληση του σπιτιού ή την επιβάρυνσή του με χρέη. Αυτήν την απαγόρευση την επαναδιατυπώνει ο István στην διαθήκη του το 1853, αλλά χαλάρωσε λίγο το κείμενο λέγοντας, ότι μπορεί να γίνει η πώληση αν είναι αναγκαία, αλλά μόνο στην περίπτωση αν η μικρότερη κόρη κλείσει τα 24 της χρόνια της ηλικίας της. BFL XI. 1136 — κιβώτιο αρ. 4. Η οικογένεια κατοικούσε εδώ ως το 1860. Το 1866 στο διώροφο κτίριο προστέθηκε άλλος ένας όροφος, είναι πιθανό να έγινε τότε και η μετακίνησή τους στην κατοικία της οδού Király. Το σπίτι οι κόρες του το πούλησαν το 1912 για ένα εκατομμύριο κορώνες.

42 BFL Τα έγγραφα του Αυτοκρατορικού Δικαστηρίου Επαρχίας Βούδας (Bezirks Collegialgericht) Ακίνητα και επιβαρύνσεις. IV. 1119.c (εφεξής: IV. 1119.c) Σε αυτό το οικόπεδο σε απροσδιόριστο χρονικό διάστημα στην σημερινή οδό Városmajor, αρ. 49. χτίστηκε το διώροφο κτίριο για ενοικίαση, το οποίο ως την κρατικοποίηση έμεινε στην ιδιοκτησία των απογόνων της οικογένειας.

43 BFL XI. 1136 - κιβώτιο αρ. 14. Το 1854 το ετήσιο εισόδημα από το ενοίκιο ήταν 2.105 Φιορίνια. Το 1896 οι κληρονόμοι πραγματοποίησαν σημαντική αναδιαμόρφωση του πρώτου ορόφου. Δημιούργησαν εκεί μία μεγαλοαστική κατοικία. Το 1950 ο ένας από τους κληρονό34