Tóth Péter: A lengyel királyi kancellária Libri Legationum sorozatának magyar vonatkozású iratai II. 1526-1541 (Miskolc, 2003)
tis, quod serenissima domina Maria regina Hungariae et Boemiae utatur Hbere bonis dotalibus et reformatoriis suae reginali maiestati iuste et legitime inscriptis. Item, quod domini praelati, barones, nobiles et proceres, civitates, oppida, terrae, villae et alii quicumque tam spirituales, quam saeculares regni Hungariae serenitati suae adhaerentes libere et pacifice utantur et fruantur bonis suis tam mobilibus, quam immobilibus, et etiam ecclesiasticis, in quorum possessione nunc sunt. Curavit econverso illustris et magnificus dominus orator, quod domini praelati, barones et nobiles, proceres, civitates, oppida, terrae et villae, et alii quicumque tam spirituales, quam saeculares adhaerentes serenissimo domino regi Hungariae coronato libere et pacifice utantur et fruantur bonis tam mobilibus, quam immobilibus, et etiam ecclesirasticis, in quorum possessione nunc sunt. Effecit etiam summo studio et diligenti opera illustris et magnificus dominus orator, quod uterque rex ad diem primam mensis Junii praefati mitterent duos consiliarios et oratores sufficienti mandato et instructione suffultos ad civitatem Olomucensem, quae sit inter utrumque regem, [qui] tractent et concludant ad tollendas omnes differentias et discordias inter eosdem reges, et quod in dieta sic constituta orator vel oratores serenissimi domini regis Poloniae, etc. comparebunt cum sufficienti mandat, tanquam mediatores et arbitri, arbitratores, amicabilesque compositores, qui etiam studebunt talem differentiam sopire et extinguere. Consensitque propter certas et magnas causas serenissimus dominus rex Ferdinandus et dedit plenam facultatem serenissimo domino regi Poloniae, ut sua maiestas serenissimi domini regis Hungariae oratoribus in conventu Olomucensi comparituris det salvum conductum libere et secure ad civitatem praedictam Olomucensem veniendi, ibidemque manendi et redeundi ad sua propria, salvis personis ac bonis eorundem. Hic non brevis erat altercatio inter reverendissimum dominum Tridentinum et illustrem ac magnificum dominum oratorem, siquidem dominus episcopus Tridentinus iussu regio nominaverat oppidum Edenburgi pro conventu isto locum esse aptissimum, ex quo quilibet regum faciliter potest a suis oratoribus super omni dubio consuli. Illustris vero et magnificus dominus orator huic sententiae renitebatur, contrarium probans, quod ex civitate Olomucensi multo facilius suum quisque regem consulere poterit super omni dubitatione. Ambulatum est rursus bis aut ter ad regem super unico isto loco conventus, volebat enim rex Edemburgum locum conventui esse aptissimum. Tandem post multas altercationes locus conventui huiusmodi in praedicta civitate Olomucensi consensu regio designatus est. Voluit item rex, quod oratores Joannis waywodae venturi ad conventum Olomucensem non excederent numerum centenarii, et quod tractatio ilia intra quintum decimum diem mensis Junii praedicti conficeretur. Et illustris et magnificus dominus orator cavit et providit, ne hiis quindecim diebus durantibus mensis praedicti Junii nichil per utramque partem hostiliter agatur. Et insuper providit illustris ac magnificus dominus orator, quod dicto quinto decimo die mensis supranominati Junii decurso, decem dies eiusdem mensis sint et censeantur oratoribus praedictis pro termino redeundi ad regnum Hungariae et loca illis securiora, quem salvum conductum serenissimus dominus rex Ferdinandus tenebit et observabit, sicut decet principem et regem Christianum.
