Tóth Péter: A lengyel királyi kancellária Libri Legationum sorozatának magyar vonatkozású iratai II. 1526-1541 (Miskolc, 2003)

animi, neque videt nisi e re nata consilium capi posse. Nam si non deest annona Budae, si nihil ahunde pericuh impendet, causam non videt maiestas regia, cur ante sit relinquenda, quam ahquid sit cum serenissimo Romanorum rege transactum. Deinde qua fide sint erga maiestatem vestram consiharii eius, certum non habet, quod si suum ilh, non maiestatis vestrae et fihi eius agunt negotium, nihil eis temere credendum censet, neque consihum esse putat etiam si vehnt maiestatem vestram deducere, ut se in viam, cum eis det, ne plus ibi, quam Budae sit pericuh. Si Turcarum velint uti praesidiis, tum vero omnes elabendi vias quaerendas existimat, neque commune ahquid cum ilhs habendum. Sed ubi rem ita postulare viderit, ut Buda migrandum sit, tum de suo stipendium mihtibus ut persolvat maiestas vestra, satius ducit, ut eos ipsa in potestate sua habeat, neque ahum praeter maiestatem vestram dominum agnoscant. Ita enim omnia fore maiestati vestrae tutiora videntur. Ad senatum regni Hungariae Salute dicta et gratia nostra ac fidei Hteris oblatis in hanc sententiam verba faciet. Quas ego a dominationibus vestris acceptas serenissimo principi et domino meo Hteras reddidi, eae maiestati eius gratissimae acciderunt. Rescriptura ilhs fuerat, sed verebatur, necubi interciperentur, neve prius H, quos relatos oportet, maiestatis eius consilia cognoscerent, quam dominationes vestrae, ad quas ea perferri vult. Itaque mandare mihi dignata est maiestas eius, ut ad ea, quae scripsere dominationes vestrae, verbis nomine ilhus responderem. Fides haec et constantia dominationum vestrarum in tuenda digmtate et commodis serenissimae dominae reginae atque iUustrissimi filH eius serenissimae maiestati regiae, domino nostro clementissimo plurimum probatur. Videt enim nihil aliud esse dominationibus vestris propositum, quam ut quam optima conditione sit et serenisskna fiha, et illustrissimus nepos maiestatis eius, quo nomine eas, quas debet, agit dominationibus vestris ingentes gratias, seque memorem olim futuram officiorum et fidehs huius servitutis dominationum vestrarum polHcetur. Porro quod hactenus maiestas eius nuUas ad tutandam serenissimam fUiam suam misit copias, eius rei causae multum fuerunt. Nam cum longius absit nunc, neque satis tutas esse videret suas provincias a Moschorum et Tartarorum incursionibus, cum satis habitura maiestas eius domi negotii videretur, non est ilh visum foris quoque beUum gerere, cuius facUe principium iuvere Hcet exitum difficiUime. Nam ut incipiat in [rebus] hominis, ut coeptum ex animi sententia perficiat, in sohus Dei manu positum est. Maiestati itaque regiae, domino meo clementissimo quae cum aetate sit provectior, magnum est rerum usum consecuta et quamquam dulce sit beUum, experientia magistra didicit consiHo prius, quam armis omnia experiri visum est status. Neque enim qui prior beUum incipit, is meUore statum est conditionc, quin defatigari potius citius consuevit. Quare cunctatione uti satius duxit maiestas eius, quod moram istam interpositam nihil esse serenissimae fihae, nepotisque rationibus incommodi aUaturam videbat. Hoc praesertim tam incommodo anni tempore mittendo exercitu quid profici posset, non satis inteUigebat, qui si parvus a maiestate eius missus esset, nihil se ahud, quam ignominiam et ludibrium relaturum perspiciebat. Si numerosior, prae-