O. G. Dely szerk.: Vertebrata Hungarica 2/1-2. (Budapest, 1960)

Jánossy, D.: Steinadler (Aquila chysaetos L.) und Bartgeir (Gypaetus barbatus L.) aus dem Pleistozän Ungarns 133-136. o.

dieser Stelle die Wiederholung dieser Analyse weggelassen werden. Die grösste Höhe der proximalen Epiphyse /sagittal/ ist 12 mm, bei dem Exemplar vem Subalyuk 11,8 mm. Die zwei Stücke gleichen so morphologisch, wie den Massen nach in al­len Einzelheiten. Die artliche Zugehörigkeit unterliegt al­so keinem Zweifel. Diese Kralle ist der dritte Fund dieser Art aus dem Fleistozän des Bükk-Gebirges und auch ganz Ungarns /bisher aus der Szeleta-Höhle /LAMBRECHT, 1914/ und aus dem Subalyuk bekannt/. Diese Reste sprechen dafür, dass dieser Raubvogel im oberen Pleistozän in den Gebirgen Nordungarns ein ständi­ges Element war,nur seine Knochen selten in Höhlen gerieten. Es sei noch erwähnt, dass die Reste des Bartgeiers bisher in Europa ausser Ungarn blos aus fünf pleistozänen und einer holozänen Fundstelle bekannt sind /LAMBRECHT, 1933; STEHLIN, 1933/. Szirti sas (Aquila chrysaetos L.) és saskeselyű (Gypaetus barbatus L.) hazai pleisztocénünkből Irta: Jánossy Dénes Természettudományi Múzeum, Budapest Szerző az elmúlt évtizedekben gyűjtött madárcsontanya­gok revíziója során emlitésreméltó leletekre bukkant. A beható összehasonlító vizsgálatok folyamán kiderült, hogy egy nagy ragadozó madár karma /phalanx 3 digiti 2/, me­lyet KORMOS 1912-ben a dunántúli Pilisszéntói kőfülke „felső diluvium!" rétegében gyűjtött a szirti sastól /Aquila cry- sagtos L./ ered. A lelet kora „posztglaciális", régebben magdaléninek, ujabban felső gravettinek nevezett ősemberi kultúrával egyidős. A karmot LAMBRECHT a Pilisszántói mono-

Next

/
Thumbnails
Contents