Raffay Sándor szerk.: Theologiai Szaklap 10. évfolyam, 1912 (Budapest)

Vincze Sándortól: Tatianus apologiája

Tatianus apologiája. 203 I. Cap. 6 (p. 6, 31—7, 3)

1): Καν πυρ εξαφάνιση μου τό σαρκίον, έξατμισθεΐσαν την ύλην ο κόσμος γ.εχώρψ.ε. Iíuv εν ηοταμοΊς •καν εν θαλάοβαις εκδαπανηθώ καν υπό θηρίων όιασιιαθ!)ώ, ταμείοις έναπόκειμαι πλουσίου δεσπόιου. II. Cap. 19 (ρ. 20, 25—27): ΎμεΙς δέ τούτων ούκ εχοντες την κατάληφιν ιιαρ ημών των είόότων έκτιαιδείεσθ-ε, λέγοντες θανάτου κατεφρονέϊν και την αύτάρκειαν άσκεϊν. III. Ibid. (ρ. 21, 1—7.): Κρίακης γ ου ν ό έννεοτεΰσας τη μεγάλη πόλει παιδεραστή μεν 7

1 όντας ν7ΐερηνεγκεν, φιλαργυρία δε πάνυ 7ΐροσεχής ην. θανάτου δε ό καταφρονων ούιως ανιόν εδεδίει τον θάναιον ιίις και ΊουστΊνον καθάπερ και εμέ ώς κακοί τω θανάτω 7

ιεριβαλειν πραγματεύοασθΌΐ, διότι κηρύττων την αλήθειαν λίχνοις και an αιεώνας τους φιλοσόφους συνήλεγχεν. τ ίνας δ'αν (δέον) και διώζαι τον φιλόσοφον ει μή μόνους νμάς ;

2) IV. Cap. 26 (ρ. 27, 28.): δια τί γαρ εγκαλούμαι λέγων τά εμά, τά ό'έμοΰ πάντα καταλύει ν σπεύδετε;

3) V. Cap. 27 (ρ. 28, 20.): ει δέ σι) της έκεΰνων άνιέχη παιδείας, τί μοι δόξας αιρονμένφ δογμάτων ών θέλω διαμάχη

; VI. Ibid. (ρ. 29, 1—8.): καν ό καταφρονών αυτών (sc. θεών) Επίκουρος δφδονχη, τους ΐχοντας ουδέν 7ΐλέον του θ-εοΰ κατήληψιν ην έχω 7ΐερί των όλων ταύτην ουκ αποκρύπτομαι, τί μοι συμβουλεύεις ιρενσασθαι την 7ΐολιτείαν

; τι δέ λέγων θανάτου καταφρονέιν, δια τέχνης φεύγει ν αυτόν καττγγέλλεις

; εγώ μέν ουκ έχω καρδίαν έλάφον. τά δέ ιών υμετέρων λόγων έ/ιιτηδενματα κατά τον άμετροε7ΐη Θερσίτην γίνεταιΛ) VII. Cap. 42 (ρ. 43, 12—15.): γινώσκων δέ λοιπόν τις ό θεός και τις η κατ' αυτόν 7ΐο'ιησις, ετοιμον έμαυτόν ιμΊν προς την άνάκρισιν των δογμάτων 7ΐαρίστημι μενούσης μοι της κατα &εόν πολιτείας άνεξαρνήτον. Kukula

5) különösen azokra a helyekre támaszkodik, melyekbői a befejezésre való utalással annak kellene kitűnnie, hogy T. még mindig szenved az üldözések miatt, tehát nem csupán elmúlt veszélyekről szól. „Mert máskülönben, ha nem akarunk merész hipotézisek tömkelegében elveszni és inkább engedni minden tarthatatlan gyanitásnak, mint a szöveg betűszerinti értelmének, oly éles ós kategórikus megjegyzést, mint: έχω — άνεξαρνέτον hogyan lehetne következetes módon külső és belső összefüggésbe hozni, mint ismét csak T. saját szavaival (III. idézet), ahol határozottan kijelenti, hogy „ö /s" ki volt téve Crescens üldözéseinek?" ') az idézetek Schwartz emiitett kiadása nyomán. ') Kukula szövegjavitási kísérlete, i. m. 4. o. ; v. ö. Harnack. T. U. IV., 1. és e tanulmány II. részében VIII. alatt. *) v. ö. Kukula i. m 7. v. 4) v. ö. u. o. 8. o. és e tan. II. r. XIV. a. ') i. m. 45. skk.