Mocsáry Sándor szerk.: Természetrajzi Füzetek 21/1-4. (Budapest, 1898)

1-2. szám

65 D 5. LÖRENTHEY was darauf hinweist, dass damals die Lebensverhältnisse in Siebenbürgen günstiger waren, als in der Gegend des heutigen Budapest. Fundort: In dem Kis-Svábhegyei- Nummulitenkalkstein und in dem conglomerathältigen orbitoiden Kalkstein. I D) CYCLOMETOPIDAE. a) Cancrinae M.-EDW. 10. Palaeocarpilius macrocheilus DESM. 1822. Cancer macrocheilus DESM. Histoire naturelle des crustacés fossiles. P. 91. Pl. VII. Fig. 1 et 2. 1822. Cancer Boscii DESM. Ibidem, p. 94. Pl. VIII. Fig. 3 et 4. 1822. Brachyurites antiquus SCHLOTH. Nachträge zur Petrefactenkunde. II. P. 26. Pl. I. Fig. 1. a, b, c. 1859. Atergatis Boscii REUSS. Zur Kenntniss fossiler Krabben. P. 30. Taf. IX. Fig. 4—6. Taf. X. Fig. 1. Taf. XI. Fig. 1—4. Taf. XII. Fig. 1 et 2. 1859. Atergatis stenura REUSS. Ibidem, p. 35. P. XI. Fig. 5 — 7. 1865. Palaeocarpilius macrocheilus M.-EDW. Monogr. d. crus. foss. d. la fam. d. Can­cériens. P. 186. Taf. I. Fig. 2. Taf. II. Fig. 1. Taf. III. Fig. 1. 1865. Palaeocarpilius stenurus M.-EDW. Ibidem, p. 56. Taf. I. Fig. 3, 3 a et 3 b. 1867. Atergatis Boscii FRAAS. AUS dem Orient. P. 156. 1875. Palaeocarpilius macrocheilus BITTN. Die Brachyuren des vicentinischen Ter­tiärgebirges. P. 23. 1883. Palaeocarpilius macrocheilus BITTN. Neue Beiträge z. Kenntn. der Brachyuren ­Fauna des Alttertiärs von Vicenza und Verona. P. 311. 1885. Palaeocarpilius macrocheilus NÖTL. CJeber Crustaceen aus dem Tertiär Aegyp­tens. (Sitzungsb. d. Berl. Akad. d. Wissensch. P. 487, 489. Taf. IV. Fig. 2. P. 498.) 1889. Palaeocarpilius macrocheilus RISTORI. Crostacei Piemontesi del miocene in­feriore. (Bollettino della Societá geoligica italiana. Vol. VII. Fase.­3. Pag. 4.) Roma. 1893. Palaeocarpilius macrocheilus BITTN. Decapoden des pannonischen Tertiärs. P. 20. RISTORI sagt an dem citirten Orte, dass aus dem Studium des Sasse­loer reichen Materiales hervorging, dass Atergatis stenura REUSS (welche er unrichtig consequent als Strenua bezeichnet) nichts anderes als Atergatis Bascii DESM. ist und daher identisch mit Palaeocarpilius macro­cheilus DESM. Nachdem die Form des Cephalothorax und so auch dessen Maasse variabel sind, die in der Mittellinie der Stirne der männlichen Exemplare dagegen meistens nur an dem Steinkern vorhanden sind ; bei den mit Schale versehenen Exemplaren ist sie meist schwach, bei weib­lichen Individuen dagegen fehlt sie auch zumeist. Diese verbreitete Form gehört auf dem Kis-Svábhegy, sowie in den Kolozs-Monostorer Intermedia-Schichten zu den am besten erhaltenen

Next

/
Thumbnails
Contents