Szily János: Instructio venerabilis cleri dioecesis Sabariensis (Szombathely, 1855)

13

ingreditur, et cum coelestibus, puris, et supernaturalibus desideriis egredietur. Seminatur corpus animale, sürget corpus spirituale. v. 44. Antiquus homo moritur, et novus Dei, proximique amore repletus nascitur. Primus homo de terra terrenus, secundus homo de coelo coelestis. Ibid. v. 47.

Quapropter omnibus Parochis, et Sacerdotibus Dioecesis nostrae curatis, seu non curatis praecipimus, ut singulis anuis spiritualibus Exercitiis per tres dies — si fieri potest — in aliqua domo religiosa, in omnem casum vero in loco a turbis remoto vacent, et Confessionem sacramentalem sub iis peragant. Quodsi plures in quapiam domo parochiali fine S. Exercitiorum convenerint, id Nos patiemur, dummodo iis dediti nullis se negotiis secularibus misceant, neque curam animarum interca exerceant. Si enim tempore s. hujus secessus quidpiam horum fecerint, procul dubio distrahentur, et optatum fructum haud reportabunt. Eapropter singuli, donec piis exercitationibus incubuerint, Administratorem sui loco constituant, qui tantisper curam servitii divini, et animarum gerat. Novimus quidem Exercitia haec non paucis diverso ex obtutu ingrata accidere; verum illi considerent animam suam pretioso Qhristi sangvine redemptam, omnes molestias mereri, et commodum spirituale, quod a piis exercitiis profluit, omnia temporalia incommoda superare.

CAPUT VII.

De Charitate Proximi, comitibusque virtutibus Humilitate, et Mansuetudine.

Sicut omnis virtus in radice charitatis subsistit, ita apostolica vita charitati praecipue innititur. Nam nec Pater coelestis aliunde Filium suum unigenitum nobis dedit, nisi quia mundum dilexit; Joan. 3. v. 16. nec Christus animam suam pro ovibus posuit, quam quia eas amavit; Joan. 10. u. 11. nec agnos, et oves suas Petro pascendas commisit, nisi quia eum charitate flagrare scivit. Joan. 21. v. 16. 17. Sine charitatis fervore nec cultus veri Dei potest propagari, nec salus animarum procurari. Hinc quod nonnulli in divinis officiis sint tepidi, in annunciando Dei verbo desidiosi, in administrandis sacramentis incurii, non aliunde, quam ex defectu charitatis provenit; qua destituti, instar mercenariorum lacte potius, et lana ovium frui, quam illas salutaribus pascuis providere student. Ad hanc igitur summam, et maxime necessariam virtutem comparandam omnes in Domino hortamur, et rogamus: ut, cum pia meditatio flabellum sit quodammodo amoris, attente, ac saepe recogi-