Revista Catolica, 1905 (6. évfolyam, 18-24. szám)

1905-02-15 / 18-20. szám

REVISTA CATOLICA.

290

mänänd §i carul lui. Dar poate el merge si pe jós si-i va ajunge.

fii cum mergea cu capul plecat pe piept, clälinändu-se pe celea doauä lästare, lua i-ar pe rind lot ce auzise dela strain, §i le judeca cu mintea lui. Apoi ii veni in minte viata lui träilä, cu petrecerile §i beeile ei. fii eatä-eatä cä cu cat i§i aducea mai bine aminte petrecänii de-a lui, cu atita se deschideau mai mari ranile ar- surilor suferite dupä-ce sä läsase färä voe de beut, §i pe cari le credea vindecate. Dar acum tinja §i o nädejde tainicä: Sä poate sä se intoarcä iar roata uorocului, §i el sä ajungä incä odatä la bine. Ri la licärirea aceasta a sperantii, rä- nile incepeau sä ardä, a?i, cä treeänd pe längä un birt cu ti§ä väpsitä verde, cu ferestrile mari, o minä neväzutä il inpinsä de spate inläuntru.

Acolo doi diplafi, cu grumazii Iungi, cu ochii de täciune, cu pärul negru ca peana de corb gätuiau cu o mänä grumazii ceterilor vechi, cu sunete dulci, iar cu cealaltä frecau arcu?ele, de sä le dueä pärul tot. Mesele rotunde tineau in jur bärbati voinici, rumeni, cu muliä sämäntä de vorbä. Un mo^neag cu barba de zäpadä vorbia cu päharul de vin dinainte, si-$i muia in el barba lungä. Un fläcäiandru mai la o parte, cu capul inmormintat intr’o cäciulä rotunda, mare cat o cäldare, povestea mai mult §optind cu o copilä cu ochii mari albasjtri, cu obrajii infloriti, cu sprincene ca trase cu condeiul.

Dänescu se pusä la masä §i porunci o ju- mätate de liträ. Veninul vechiu ii de^tepta, cu cát luneca mai múlt pe grumazii gro§i, toate patináié trecute. I se pärea cä pänä acuma a fost intr’un somn greu, neinteles, §i cä acuma dupä §ase ani de zile se de^teaptä si träie§le din nou. Ochii i se umezirä de pläcere, §i sängele prinsä sä-i svicneascä cu putere in vinele umflate, groase ca §pärgile, ce stau sä plesneascá sub pielea päroasä. Lästarele §i le intinse iar imple- tecite sub masa, si cänd gátä si litra a doaua, pumnul incle^at färä §tirea lui isbi cu putere in masä, si bänisorii lui, pe cari trebuia sä cum- pere cizme copilei de aeasä, lunecarä toti peste masä in punga cri^marului. Atunci, impletecin- du-se esi cu traista cu opincile in mänä. Afarä cerul era preserat cu flori de argint. Lini?tea pe

cäinp se läsase grea, §i pämintul durmia sub poara de cruci ne imblätite incä, sub valurile mari de iarbä plinä de miresme, sub cäpitele de fin mirositor. 0 boare cäldutä adia, §i mängäia obrajii aprin§i a lui badea Ion. Caräle vor fi de- parte de tot, poate vor fi ajuns §i aeasä acum, dar Dänescu nu se mai eugeta la eie, ca §i cänd n’ar fi §i carul lui inträ eie. Gändurile lui rätä- eiau impiä§liate, si numai din vreme in vreme i se adunau, §i atunci stetea pe loc, §i zicea cu glas mare: »Stii c’am fäcut o prostie. Sä stai I ca ursu in birlog §ase ani in cap«. isi pornia iar clätinändu-se cu trupul povarnic pe celea douä lästare imbrácate in itari cärpiti.

Cänd ajunse aeasä, boii erau la esle ?i a lui, lega^i de Vasile, cäruia i-a fost dat in samä carul in tirg. Dar aeasä Anuta nu putu sä doarmä nici un minut. Inima-i spunea cä o ne- norocire mare are sä se intimple, cä viata ei iar se va umplea de chinuri §i de deznädäjduiri. fii cänd sosi Ion beat-leucä, totu^i nu-i venea sä creadä. Nu paste mult insä, färä sä-i faeä vr’o imputare, ochii i se umplurä de lacrimi amare, si plänsul e§ia apói furtunos din piept. Nu putu sä doarmä noaplea intreagä. Toate nädejdile ce §i le-a fäcut in ace?ti sasé ani din urmä, le ve- dea nimicite pentru totdeauna. Toate planurile pentru viitorul lor §i a copiilor, i le-a inghitit de odatä o negurä adincä, ca §i cänd nici cänd nu ar fi fost. Nädejde de indreptare numai era §i femea istovitä de plins vedea dar toate du- rerile si umilirile ce avea sä le sufere din nou. fii-i venea in minte vorbele boerului: »Ce sä fac eu in curte cu un beutor ca Ion. Sä vede cä D-Ta nu sti zicala romäneascä, cä näravul din fire n’are leeuire«. Si atunci inima ei chi- nuitä sä räzvrätea din nou, ca in fata dlui Vilmos Ea Ta §tiut de fläeäu. Cine era atunci fatä mare ca el in sat? Omul acesta nenorocit e to- tu§i bärbatul säu, .?i tatái copiilor säi. Cum ar putea ea sä-I bl steine, cum ar putea sä-i do- reascä räu. fii totu?i numai putea sä nädäjdu- iascä in bine, de?i aceasta simtia cä i-ar da cu- raj de luptä. — Bine cä nu le mai träesc pä- rintii sä-i vadä unde au ajuns. Poate de-acolo de unde vor fi din ceriul lui Dumnezeu sä-i vadä ?i sä se roage pentru ei. De sus sä le vie scä- parea cäci jos s’a stins ori-ce sperantä