Revista Catolica, 1903 (5. évfolyam, 1-16. szám)
1903-09-01 / 10. szám
REV1STA CATOLIGA. praf, strigind cu v*ace foarte puterriicä fi desperata: " — Eu eram lepros si el m’a tämäduit; fi aeuma mi-l reslignesc! * Fata Anteei sä fäcu fi mai palidä. — El l’a tämäduit __ auzit-ai, Caiule? — Sä ne intoarcem aeasä? — intreba Cinna. — Nu, remin. Cinna sä simtise cuprins ca de un sentiment de desnädejde, cä nu chemase ln ca&a sa pe Nazarinean. In sfirfit trupul lui era ridicat Impreunä cu crucea de care era atlrnat si un sóidat sä gätia sä-i pironeascä picioarele. Nourii, care incä de dimineatä apäruserä la räsärit, acuma Inveliau soarele; dealurile si stin- cile indepärtate, care pinä atunci sträluciserä cu un reflex orbitor, sä stlngeau din ce in ce si lumina peria iute. Un amurg rofiu, posomorit, sä intindea jur, imprejur, fäclndu-se mereu mai amenintätor, cu cit soarele sä coboria dupä nouri. Un vint cald sufla la inceput, apoi stätu, pe cänd aerul sä fäcea tot mai näbufilor. Nouri negrii ca noaptea stlnserä de odalä reflexele rofiatice, care mai umbriau sesul si poporul : pärea cä sä respirä spaimä — Sä ne ’ntoarcem aeasä — repeta Cinna. — Vreau sä-1 mai véz — réspunse Antea. Intuneeimea crescendä impedeeänd vederea condamnatilor, Cinna ordona, sä sä adud lectica mai aproape de loeul supliciului. Antea ridicä ochii: in acel intunerec sä zäria ca printr’o palidä luminä, corpul Nazarineanului; peptul lui gifiia, insä capul si ochii lui erau mereu atintiti la cer Sä auzi un sgomot trist, adinc Dupä un fulger sinistru, tünetül cu un träsnet asurzilor alerga dela räsärit la apus fi isbueni cu atita putere, cä pämintul tremura. — Apoi un al do- ilea fulger orbitor lumina cerul, pämintul, cru- cile, armele soldutilor fi multimea ingrozitä. In- tunerecul sä tot indesa si in täcerea multimei sä auziau plinsetele femeilor care stäteau sub cruce. lei, colo sä auziau ridicindu-se glasuri: -- Au rästignit pe un sfint! — El proclama ade- vérul! — El invia mortii! Si o voace striga: — Vai tie, Ierusalime! — fi o altä: — pämintul tremurä! 0 nouä luminä de fulger spinteca nourii. Vocile sä linistirä, sau mai bine sä perdurä in urletul orcanului, care clätina cu putere arborii fi umfla hainele multimii. — Pämintul tremurä! — s’auzi din nou prin multime. Multi o luarä la fugä ca nebunii, altii erau ca pironiti locului de spaimä. Intr’aceea, vijelia gonind nourii, intunerecul incepea a sä räri, lumina sä 'ntetia mereu si printre nourii spintecati sä reväi^B un val de soare ce lumina toate: dealul, crBle, fetele in- grozite ale multimii. M Capul lui era läsat pe pept, palid ca ceara : ochii deschifi, buzele invenitite. — A murit! — fopti Antea. — A murit! — repeta Cinna. Atunci sutádul, apropiindu-se il sträpunse cu lancia. Lucru cindat, vederea acestei morti fi soa- rele, páreau a fi linistit multimea, care sä apro- pia de cruce fi íncepu din nou a huidui: — Coboarä-te de pe cruce, dacä poti ! Antea privi incá o datä fata lui palidä si inclinata fi zise ca in sine : — e cu putintä sä invie ? — Ea vedea pe acea fatä toate semnele mortii fi voacea ei era ecoul unei indoeli des- nädäjduite. Ri Cinna era in prada unui chin sfäsiätor, de oare ce necrezind, cä Nazarineanul era sä invie, totufi era convins. cä träind i-ar fi vin- decat pe Antea. Ri lumea striga mereu imprejur cu ironie crudä : — Coboaräte de pe cruce ! — Coboaräte — sä ’nchina Cinna cu glas rugätor — coboaräte ! vindecä-o fi ia-ti 'pufistul meu! — Muntii erau incä in veliti cu umbrä, dar pe Golgota fi pe oras numai era nici un nour; turnul Antonian sä desemna lämurit fi luminos pe fundul albastru al cerului, in aerul improspätat räsunau trilurile rindunelelor. Cinna, fäcu semn purlätorilor lecticei sä se coboare, cäci miazä-zi trecuse de trei ceasuri. Apropiindu-se de casä, Antea spuse: — As- täzi fantasmele du au venit. Cinna in clipa aceea sä gindia la acelaf lucru. IX. Nici ziua urmätoare nu sä arätarä fantomele. Ba chiar bolnava pärea foarte ufuratä, intre altele fi pentru ca sosise Timon dela Alexandria, care späriat de scrisorile lui Cinna, alergase in grabä sä fi mai vazä o datä copilita. Inima lui Cinna, cu toate cä nu indräsnia sä se increazä, sä redeschidea sperantei — cäci fi altä datä mai fuseserä intervaluri, dar nici o datä de douä zile de-a rindul. Totufi el atribuia imbunätätirea presentei lui Timon fi impresiei, ce primise Antea cu o zi inainte pe locul supli- ciului. impresie, care preocupa atit de mult su- fietul bolnavei, incit ea nu putea vorbi cu tatäl ei despre alt-ceva. Ri acesta asculta cu multä luare aminte, fára a discuta fi cerea lämuriri despre invätätura Nazarineanului. insä Antea nu ftia, decit ceea ce auzise dela Pilat.
