Alber, Joannis Nepomuk: Institutiones historiae ecclesiasticae Tom.4. (Agriae, 1825) - 89d
tar etiam ii, qui Urbano VI. successerunt, fuerunt reri, et legitimi Pontifices, ipseque etiam Gregorius XII. quemadmodum ipsi etiam Cardinales , a quibus deinde desertus est Gregorius, hunc a se electum, ut talem promulgaverant suis literis etiam ad Rupertum Romanorum Regem datis, quarum testimonium jam productum est.' Ab hoc-iidem deinde Cardinales defecerant, et secessionem fecerant. Huic suae secessioni praetenderunt, quod Gregorius in perjurii crimen incurrerit creando novos Cardinales, et non deponendo Pontificatum, ad quas conditiones servandas, antequam electus esset Pontifex, sacramento per Cardinales fuerit adstrictus. Sub conditione spoponderat utrumque. Abdicaturum se Pontificatu spoponderat, si hoc idem Petrus de Luna fecisset. Hanc Petrus de Luna non fecit, nec ullatenus facere voluit. Igitur neque Gregorius obstringebatur ad hanc abdicationem faciendam. Altera conditio fuit quoad Cardinalium numerum non augendum, nisi etiam Petrus de Luna suis prioribus Cardinalibus alios addidisset. Hic Cardinales nullos alios sibi creavit, sed Gregorius observavit, quosdam e suis Cardinalibus sentire cum Cardinalibus Petri de Luna. Per hanc conditionem obstringebatur Gregorius abstinere a creandis novis Cardinalibus, nisi per similem Cardinalium accessionem Petri de Luna factio novas vires sumpsisset. Has vero sumpsit, Gregorii Cardinalibus desciscentibus in adversam partem Petri de Luna. Ergo neque ipse etiam impediebatur, quin citra laesionem suae sponsionis sibi posset novos Cardinales, in quibus posset fiduciam collocare, creare. Et quae etiam in hoc fuit Gregorii moderatio! Petiit namque 520 Institut. Hist. Eccl. Pars IP7".
