Alber, Joannis Nepomuk: Institutiones historiae ecclesiasticae Tom.4. (Agriae, 1825) - 89d

sui adversarii, qui scissionem fecit, huicque cedere suam potestatem, et dignitatem, ut ita redeat unitas se praebendo ad id, quod summo scelere, atque nequitia quaesivit ejus adversarius? Praeclare enim vero ageretur, si lis existeret inter duos de haereditate, et ad hanc componendam ab his exigeretur ambobus , ut haereditati, quia sub litem venerit, renuncient, hancque cedant cuidam tertio. In quo judicio, quaeso sic dijudicantur causae? Quemadmodum quod Deus conjunxit, homo non separet, Matth. iq. v. 6. ita eliam quam pascendi, regendi, et gubernandi universalem Ecclesiam plenam potestatem Christus in Petro Romano Pontifici tradidit, quae sunt verba Florentini Concilii in Decreto Unionis, ita hanc etiam nulla humana potestas potest auferre. Bene ergo responsum est Petro de Luna a Bonifacio : Renunciet ipse, si vult, et qui se obligavit , et non habet quid perdere. (Quem enim depositurus erat Pontificatum, cum nonnisi pseudo pontifex esset, nihil perditurus erat deponendo, quem nullum habuerit.) Nos sumus, qui potestatem e Deo habemus, et nolumus renunciare.

$. 55.

Annat ce, et earum origo. Bonifacio IX. succedit Innocentius VII. Huic Gregorius XII. Car- dinales non habet sibi addictos.

Bonifacius triduo post, jam antea aeger, morbo enim quem calculum vocant, laboravit, accedente animi commotione inter sermonem cum Petri de Luna legatis , diem supremum obiit. Ab hoc Pontifice vulgo repetitur initium Annatarum.

r Hoc

A Sec. XIII. usque ad Sec. XVI. 287