Cherrier Miklós János: Institutiones Historiae Ecclesiasticae. Tom.2. (Pestini, 1840) - 21.951b
159 steril ad urbem regiam siti, in Philosophia et Theologia darus, et fervens Monothelitarum oppugnator, qui propter Catholicam fidem tam acerbas persecutiones passus est, ut horror pervadat lectorem, ideoque martyris honore condecoratur in Ecclesia. Mortuus anno 663. in exilio. Opera ejus polemica et ascetica acutam judicandi facultatem auctoris produnt, et magna emolumenta Religioni verae procurarunt 147). V. Theodorus Raythuensis monasterii presbyter , S. Maximo amicissimus, qui libro de incarnatione Christi contra Nestorianos exarato inclaruit, siquidem cos velut dogmatis de divina Christi persona corruptores debellaverit ,4S). Praeter hos commemorandi sunt Joannes Matala l49). He* tychius Patriarcha Constantinopolitanus ,5°) Antiochus monachus Palaestinus in monasterio S. Sabae Laura dicto I51). Olym- jiiodorus diaconus Alexandrinus 152J, et auctor Chronici Alexandrini seu paschalis. Hujus optima editio adornata est curis Ca- roli Dufresnii Paris. 1688- fol §. 48. Scriptores seculi VII. Latini. Ex Latinis inter ceteros qui hac aetate scriptis inclaruerunt notatu digniores sunt: Isidorus, qui fratri suo Leandro in Hispalensi episcopatu Ilispaniarum successit circa annum 595. a multiplici cognitione in philosophicis et historicis vel maxime celebratus, qui magnum zelum etiam in disciplina ecclesiastica restauranda, et cultu publico perficiendo exemit. Licet autem in elegantia styli et acumine sublimioris ingenii, aliquantum defecerit, non obstante tamen eo, vir hic pro seculi sui oraculo habebatur. Sed neque negari potest eum quasi divinitus excitatum fuisse, ad salvanda 147) Acta SS. T. 111. August, p. 97. Oudinus dissert, de Scriptis S. Maximi monachi, et martyris in Comment, de scriptor, eccles. T. I. p. 1035. Opera ejus collegit Combe fi sinu Paris 1675 II. vol. f. 148) Exstant in auctario Ducaeano T. 1. p. 319 149) Cavetis hist. Iit. T. I. p. 568. 150) Carens ibid. p. 570. 151) Edidit Pandecten divinae scripturae, quae exstat in auctor. Duca eno T. II. p. 1021. 152) Ibid. T. II. p 602.
