Szekessy Vilmos (szerk.): A Magyar Természettudományi Múzeum évkönyve 55. (Budapest 1963)
Andreánszky, G.: Ergänzungen zur Kenntnis der sarmatischen Flora Ungarns II.
ERGÄNZUNGEN ZUR KENNTNIS DER S A RM ATIS CHEN FLORA UNGARNS II. 37 raun» mit einem Fragezeichen belegt. Der Mittellappen ist tatsächlich gut entwickelt und grösser als die Seitenlappen, auch ist der untere Zahn des Mittellappens beiderseits ziemlich gross, doch bei weitem nicht hornartig abstehend als auf unseren Blättern. Mit BERGER'S Blätter können die unsrigen ebenfalls nicht als identisch angesehen werden, obwohl auch sie dreilappig gewesen zu sein scheinen. So müssen wir unsere Blätter von diesen abtrennen und ihnen einen neuen Artnamen geben. Alangium hunyaricum n. sp. (Abb. 12, Taf. VI, Fig. 1, 2) Folium petiolatum, petiolo ingnota longitudine, gracili. Lamina in magnitudine valde variabilis, holotiipi 10 cm longa et 9 cm lala, in ambitu orbicularis, apice superficialiter trilobata, lobis acuminato-obtusis, usque ad 1 cm altis, sinubus inter lobos late rotundatis, basi superficialiter vel subprofunde cordata, sinu amplissimo , lobis rotundatis, mcirgine integerrimo, symmetrica vel raro levissime asijmmetrica. Nervatio palmata, nervis basilaribus 7—9 (in liolotypo 9). Nervus medius arcuato-sinuosus subvalidus, usque ad apiccm folii conspicuus, suprci medium ramosus, ramis suboppositis (in hololypo 4-paribus), in lobo medio termi nans. Nervi basales laterales interiores etiam in lobis terminantes, cum nervo medio angulum 40—45° formantes, parum prorsum mox, apiccm versus, extus arcuati, extus ramosi, ramis in hololypo utrinque > — 5, ad marginem folii arcus formantes et cum ramis vicinis anastomosantes. Nervi basales laterales exteriores prorsum arcuati et Abb. 12. Alangium Imngarieum n. sp. Dédestapolcsány, Gulyadéllő, 2G356, Holotypus.