Pongrácz Sándor (szerk.): A Magyar Természettudományi Múzeum évkönyve 31. (Budapest 1938)
Kőfaragó-Gyelnik, V.: Revisio typorum ab auctoribus variis descriptorum III.
epruinosis, levis, subtus rhizinosus, usque ad marginem nigrescens. Sterilis. Medulla alba, C —, KC + rubescens, K + flava. Liehen sectionis Xanthoparmeliae VAIN. — Similis Parmeliae subconspersae NYL. f. portugalicae GYEL. sed lobi primarii sat angusti et sinuatoramosi (non subrotundati). Nomenclatura. Est synonyma Parmeliae subconspersae NYL. f. mundae (HAZSL.) GYEL.; Syn. Parmeliae benguellensis WELW. in herb. 189. Parmelia stenophylloides var. propagulifera VAIN. Etud. Lieh. Brésil. I. 1890. p. 62. Der Typus liegt im herb. Vainio (No. 2846). Der Originalwortlaut der Etikette lautet: „ ... . 1241. n. 1241 b. Parm. stenophylloides Herb. VAINIO. Brasilia: Minas Carassa 1885. E. WAINIO. 2846." Thallus subcrustaceus, diametr. 20 mm, esorediosus, in centro areolatus, areolis irregularibus, ca. 0'5 mm magnis, convexiusculis, versus periphaeriam laciniatus, laciniis angustis, ca. 0'5( —1) mm latis, subdichotomiter ramosis, elinearibus, 7—10 mm longis, valde discretis, lobis adventivis deficientibus, superne conspersa viridis (versus centrum fusco-conspersa viridis), sat levis (versus centrum minus transversim rimosus), nudus, subopacus, epruinosus, isidiosus, isidiis 0'05 —O'l mm crassis, thallo concoloribus, primum verrucaeformibus, ovoideis, eramosis, brevibus, demum cylindricis, sat longis, ramosis, subtus rhizinosus, pallidus, versus marginem nigro-fuscus. Sterilis. Medulla alba, C —, K -f- citrina, KC + rubescens. Liehen sectionis Xanthoparmeliae VAIN. — Lager fast bis zur Mitte in Lazinien geteilt. Der areolierte Mittelteil ist sehr klein (fast nichts). Lazinien sehr schmal, subdichotomisch verzweigt, nicht linear, von einander weit getrennt (die Lücken zwischen den Lazinien sind so, oder halb so breit als die Lazinien). Das Lager sieht einer schön entwickelten Parmelia Mougeotii SCHAER. am meisten ähnlich (natürlich nicht sorediös, etc.). Unterseite der Mitte zu blaß ziegelbraun. Sie kann vielleicht mit Parmelia lavicola GYEL. verglichen werden, doch unterscheidet sich sie sofort im Habitus von dieser (Lazinien, Areolen). Nomenklatur. Gute selbständige Art. Es muß also: Parmelia propagulifera (Parmelia stenophylloides var. propagulifera VAIN. 1. c.) GYELNIK n. comb, heißen. — Es gibt aber noch eine Parmelia propagulifera VAIN, (in Hedwigia XXXVIII. 1899. p. [123]) die später beschrieben wurde. Sie muß einen neuen Namen erhalten: Parmelia neopropagulifera GYELNIK, nomen novum.