Pongrácz Sándor (szerk.): A Magyar Természettudományi Múzeum évkönyve 31. (Budapest 1938)
Kőfaragó-Gyelnik, V.: Revisio typorum ab auctoribus variis descriptorum III.
Der Typus liegt im herb. Nyl. (No. 35275). Der Origiualwortlaut der Etikette lautet: „35275. Parmelia leucochlora TUCK. NYL. Arkanzas (socia Parmeliae rudectae ACH.). FR. LEIBOLD." Im Kapsel: „Spermatia acicularia (interdum obsolete subbifusiformia), 0'007 — 10 : 0'0007. Sp. 0'008— 11 : 6—7." Thallus typice foliaceus, esorediosus, exisidiosus, lobatus, lobis subrotundatis, ca. 2—4 mm latis. subimbricatis, subramosis, lobis adventivis deficientibus, superne viridescenti-luteolus, subopacus versus periphaeriam nitidiusculus, sat levis, in centro minus rimosus et rugulosus, subtus pallidus, rhizinosus, in zona marginali ca. 2 mm lata erhizinosus, fuscus. Apothecia superficialia, sessilia, parmelioidea, usque ad 3 mm magna, marginibus thallinis sat crassis, thallo concoloribus, subcrenatis vel integris, discis badiis, levibus, epruinosis.. Medulla flava, C + aurantiaco-rubra, KC + aurantiacorubra. Liehen sectionis Xanthoparmeliae VAIN. — Mit Kalilauge betupft wird das Tröpfchen sogleich eingesaugt. Zuerst wird das Tröpfchen lebhaft orangegelb gefärbt, wenn aber eingesaugt bleibt ein Fleckchen, das eine noch lebhaftere gelbe Farbe als das trockene Mark zeigt. — Die Pflanze ist mit Parmelia Uleana MÜLL. ARG. übereinstimmend (vielleicht ist nur der schmale, rhizinenlose Randsaum der Unterseite der einzige Unterschied) und ist eine gute, selbständige Art. Parmelia Uleana MÜLL. ARG. wird als ihr Synonym gelten. Nomenklatur. Parmelia leucochlora TUCK, apud NYL. 1. c; Syn.: Parmelia Uleana MÜLL. ARG. in Flora 1889. p. 506; GYEL. in Annal. Mus. Nat. Hung. XXIX. 1935. p. 51; Parmelia endoxantha MERILL in The Bryol. XII. 1909. p. 73; GYEL. 1. c. p. 33. —Die Art scheint in Süd- und Nordamerika eine weitverbreitete Art zu sein. 172. Parmelia lusítana var. deeipiens VATN. in Annal. iVcad. Sc. Fennie, ser. A. vol. VI. No. 7. 1915. p. 24. Die Typen liegen im herb. Vain. (No. 2836 und 2837). Da die zwei Exemplare verschieden sind, habe ich das von S. Thomas Insel (Zeilenpriorität!) als Typus aufgefaßt, (No. 2836) schon deshalb, da dieses Exemplar der Beschreibung besser entspricht (das andere hat Mark K + zuletzt rot). Der Originalwortlaut der Etikette lautet: „Parm. Lusitana NYL. var. deeipiens VAIN. Buck-Island udenför St. Thomas Havn. 1906. F. BOERGESEN. 2836 in Herb. VAIN." Thallus typice foliaceus, esorediosus, lobatus, lobis primariis sat latis, subrotundatis, contiguis vel subimbricatis, lobis adventivis delicientibus, superne conspersa viridis, subnitidus, levis, versus centrum rugosus (et minus rimosus), isidiosus, isidiis tenuibus, ca.