Jávorka Sándor - Soós Lajos (szerk.): A Magyar Természettudományi Múzeum évkönyve 29. (Budapest 1933)
Kőfaragó-Gyelnik, V.: Revisio typorum ab auctoribus variis descriptorum I.
sie bei der Parmelia conspersa Gruppe immer beobaehtet und auch die Ganze Gestalt, welche auf den Xanthoparmelien erinnert. Ich glaube sie bestens in einer anderen Sektion zu unterbringen, u. zw. Endocoerulea GYEL. in FEDDE, Repert. XXIX. 1931. p. 282 (siehe noch die Bemerkung in dieser Abhandlung unter Parmelia Bouly de Lesdaini GYEL.): Thallus superne conspersa-viridis, subtus erhizinosus. Medulla thalli solida. Typus sectionis: Parmelia subcongruens var. Bouly de Lesdaini GYEL. Hierher gehbren noch Parmelia subcongruens MtJLL. ARG. typus und Parmelia flavobrunnea MULL. ARG. 70. Parmelia foliosa KREMPELH. in herb. — Ein Fragmentum des Typus liegt im herb. mus. Wien, no. 7740. Der Originalwortlaut der Etikette lautet: „Herb. Musei Palat. Vindob. Parmelia foliosa KRPHRB. (e spec. orig.). New South Wales, leg. LEICHARDT." Thallus umbilicatus, foliaceus, laciniatus, laciniis radiatim dispositis, linealibus, usque ad 25 mm longis, vulgo 1—1.5 mm latis, nigromarginatis, densis, sat laxe imbricatis, superne conspersa-viridis, levis, glaber, esorediosus, exisidiosus, subtus partim nigrescens, partim olivaceo-fuscus, erhizinosus. Sterilis. Medulla alba, C —, KC —, K + flavesccns. Lager auf der Unterseite mit einigen Nabeln am Substrat befestigt und nicht Rhizinos. Die Farbe der Oberseite ist die der Xanthoparmelien. Die Art gehort also in die Untergattung Omphalodium (MEY. et FLOT.) NYL. und bildet eine Sektion derselben. Parmelia subgen. Omphalodium sect. Xanthomphalodium GYELNIK sect. nova: thallus umbilicatus, erhizinosus, superne conspersa-viridis. Typus sectionis: Parmelia foliosa KREMPELH. Hierher gehbrt wahrscheinlich noch Parmelia convoluta (HUE) A. ZAHLBR. 71. Parmelia glabra var. sorediomanes NYL. in Flora 1875. p. 448. — Der Typus liegt in herb. NYL., no. 34398. Der Originalwortlaut der Etikette lautet: „2957. Parm. glabra var. sorediomanes NYL. Sine ap. et sperm. Ad corticem Populi; Gardony com. Feher in Hungaria. 1874. LOJKA." Auf der Kapsel: „2957. C +. K —. verruculifera NYL." Das Exemplar ist ein sehr kleines Bruchstiick, aber soviel ist doch noch sicher feststellbar, dafi es mit Parmelia verruculifera NYL. identisch ist. Medulla alba, K —, KC + rosea, C + rubescens. Thallus superne fuscus, sorediosus. 72. Parmelia inferrupta STIZENB. Bericht iiber die Thatig. St. Gallisch. naturvv. Ges. 1888—89, 1890. p. 154. — Der Typus liegt im herb. mus. Wien, no. 6769. Der Originalwortlaut der Etikette lautet: „Herb. Musei Palat. Vindob. Parmelia interrupta STZB. (e spec. orig!). Cap bon. Spei., leg. MAC OWAN."