Jávorka Sándor - Soós Lajos (szerk.): A Magyar Természettudományi Múzeum évkönyve 29. (Budapest 1933)

Kőfaragó-Gyelnik, V.: Revisio typorum ab auctoribus variis descriptorum I.

Steinstiickchen, welches MULLER ARG. als f. isidiigera beschrieben hat. Das Exemplar ist so klein, daf? ich es durchaus nicht rekon­struiren kann. Die Isidien sind auch sehr sparlich entwickelt. Es ist am besten diese Form der Vergessenheit zu iibergeben. 37. Parmelia adpressa var. endochrysea MULL. ARG. in Flora 1879. p. 289. — Der Typus liegt im herb. MULL. ARG. Der Originalwort­laut der Etikette lautet: „Parmelia adpressa v. endochrysea MULL. ARG. in Flora 1879. L. Beitr. n. 116. Am Hiigel von Gumango, Ben­dos District im Lande der Niamniam, Afr. centr. 1870. comm. Dr. SCHWEINFURTH. 1877." — Die Pflanze besteht aus 4 Steinstiicken. Thallus lobatus, lobis primariis substrato adpressis, sat angustis, vulgo 1 mm, usque ad 1.5 mm latis, discretis, ramosis, versus apices nigrq-marginatis, lobis adventivis hic illic praesentibus, brevibus, in ceteris ut in laciniis primariis, superne viridescens, versus cen­trum fusco-viridescens, opacus, levis, isidiosus, isidiis 0.05—0.1 mm crassis, thallo concoloribus, ovoideis, verruciformibus, eramosis, sub­tus nigrescens. Medulla partim alba partim lutea, C —, K + flava, KC -f rubra. Sterilis. Soredia desunt. — Similis Parmeliae regis Matthiae GYEL. sed medulla partim lutea. Die Pflanze ist eine gute Art und muR von nun an Pannelia endochrysea (Parmelia adpressa v. endochrysea MULL. ARG. 1. c.) GYEL. in FEDDE, Repert. XXIX. 1931. p. 288 heiBen. Species sectionis Xanthoparmeliae VAIN. 38. Parmelia adpressa var. stenophylloides MtJLL. ARG. in Revue Mycolog. vol. X. 1888. p. 56. — Der Typus liegt im herb. MULL. ARG. Der Originalwortlaut der Etikette lautet: „Parmelia adpressa v. stenophylloides MULL. ARG. L. Parag. n. 32. Paraguay. BALANSA. 1878." — Das Exemplar ist so klein, daJ3 eine Rekonstruktion ganz unmoglich ist. Das ganze Lagerfragment das als Typus vorliegt ist nicht grofier als V-2 cm 2 . Man kann selbst die Reaktionen nicht durch­fiihren. Am besten der Vergessenheit zu iibergeben. 39. Parmelia amphixanthoides STEINER et A. ZAHLBR. apud A. ZAHLBR. in ENGLER, Bot. Jahrbiicher LX. 1926. p. 505.— Der Typus liegt im herb. mus. Wien, no. 8347. Der Originalwortlaut der Etikette iautet: „J. BRUNNTIIALER, Reise nach Deutsch-Ostafrika. Herb. Mu­sei Hist. Natur. Vindob. (Botanische Abteilung des Natnrhist. Mu­seums, Wien). Parmelia amphixanthoides STNR. et A. ZAHLBR. Kap­land: Laingsberg, (grofie Karroo) an Sandsteinfelsen, c. 700 m. 11. 11. 1909. leg. J. BRUNNTHALER." Tballus quasi ut in Parmelia vagante NYL. graciliore, ca. 3 cm magnus, subdichotomiter ramosus, laciniis convexis, angustis, laxe

Next

/
Thumbnails
Contents