Szilágyi Sándor szerk.: Erdélyi Országgyűlési Emlékek 12. 1658-1661 (Budapest, 1887)

26. fejezet: 1657-1660 - Törvények és okiratok

ejusque posteritati, multis eorum beneficiis me devinctum agnoscens, constanterque renuens, lioc unicum obtinui, | ut] rursus excanduit, et extra se quasi raptus, maximis cum execrationibus iuravit, nisi mandato ipsius parerem, nunquam amplius principe sed passam (deleta prius aut ad plebeum redacta statum universa nobilitate) collocaturum se in Transylvania, quin imo mandaturum Serenissimo Tartarorum chamo, ne vastationi iinem faciat, eumque Transylvaniam ingressurum ibidem opperiatur. Testem invoco Deum omnipotentem, justum et supremum actionum humanarum tam judicem, quam vindicem, testes apello legatos regnicolanun mihi adjunctos, adjurans eos secundum conscientiam, testem apello potentissimam illam gentem, quae pro lubito non nostro, sed suo huic praefuit actui, nullo me principatum illum ambiendi fastu laborasse, nullas intercessiones, nulla promissa, pro eo obtinendo tentasse, quin imo omnem movisse lapidem, quo pacto celsissimum principem dominum Georgium Rakoci fulgidissimae Portae Ottomanicae reconciliare possem, sed illa vel nomen praedicti principis audire exhorruit, nec antequam multis legatorum mihi adjunctorum precibus fatigatus, ruinaeque patriae compatiens, summo vezerio obsequentem me ejus mandato fore declarare sum coactus. Yastationi regni iinis impositus, evocatique Tartari; iam regno (utcumque) consultum videbatur; interim jubetur regnum, pro expensa potentissimi imperatoris in Artelleriam praeparandam erogata immensam pendere summam, jubetur quoque annuatim quadraginta millia aureorum pro tributo solvere; quae utraque regno jam penitus devastato et exhausto intolerabilia quis non videat ? sed iubentur: non rogantur, imperatur ab iis, quibus contradicere in extremam ruentis est perniciem. Obtuli me ipsum evestigio capite plectendum veserio summo, mortem, quam principatum tot regni molestiis et calamitatibus plenum praeoptans; nec tamen quiccquam profeci, imo multis cum lachrymis a legatis mihi adjunctis (quos spespost obedientiam portae Ottomanicae praestitam clementiae etiamnum alit) ne ulterius tergiversando gentem odio nostro flagrantem ad excidium nostrum irritarem, exoratus, tacui, non promisi. Coactus etiam sum iubente vezerio Caransebesiensil)us ammonitorias de facienda deditione literas scribere, verum ut illi penitius animum intelligerent meum, duos ex nobilitate expedivi tabellarios, quorum alter nativus ejusdem erat loci incola, notificans per eos, ne literis (alio cogente) a me scriptis parerent, quin potius, si media ad resistendum sufficientia haberent, resisterent strennue, at illi imbecillitatis tam loci, quam suae conscii, legato Turcico, si refragarentur ERDKLYI ORSZAtiGYULKSI EMLEKEK. XII. K. 6