É. Apor (ed.): Codex Cumanicus. Ed. by Géza Kuun with a Prolegomena to the Codex Cumanicus by Lajos Ligeti. (Budapest Oriental Reprints, Ser. B 1.)

CODEX CUMANICUS

ci molestam comperit designationem hujus consonae scriptor vocabularii italianus

1 Scriptores autem secundae codicis partis germanici consonam s idiomati suo familiarem sine ulla difficultate vel per s simplex, vel per se/i denotabant. Consonam s plerumque per x simplex scriptam reperimus, at interdum haec sibilans I. inter duas vocales geminatur, e. g. arassinda

, — essirgagil etc. 2. cum z permutatur. — Sonus z i. per 2 2. per x 3. per x denotatur, e. g. siz «sine», öz «ipse»; juxum

, id est (.^jj; sösin pro sözin etc. — Consona x in glossa ux «sensus» per x scripta reperitur. Inconsequentiam ortographiae auctoris vocabularii nihil demonstrat melius, quam unius et ejusdem vocis in diversis conjugationis declinationisque formis multiplex designatio, e. g. azarmen « comedo » assa « comede » as «cibus», — aianìrmen « parco » ayandim «peperei», — cigliarmeli « exeo » zigtum « exivi », — coparurmen «aedefico» eobardum «aedeficavi» etc. In secunda codicis parte hanc designationis sonorum fluctuationem multo minus conspicimus. — Super quasdam glossas vocabularii alia manus, nimirum unus scriptorum secundae codicis partis nonnullas suprascri sit transcriptiones variantes, ita e. g. super formam gicrar litteram //, — super formam acirmach syllabam ga, — super formam bisuturmen litteram z, super formam yarasirmen item z etc. 1 In vocibus italianis «scibile», «sciolto» etc. vocalis i praecedentem sonum emollit.