É. Apor (ed.): Codex Cumanicus. Ed. by Géza Kuun with a Prolegomena to the Codex Cumanicus by Lajos Ligeti. (Budapest Oriental Reprints, Ser. B 1.)

CODEX CUMANICUS

L.VL stirpis iranicae diffusos significasse constat inter ornnes. In epopoea Persarum teoLueLi inscripta memoria antiquissimorum et perquam sanguineorum bellorum gentis iranicae cum turanica adhuc viget. Straho in 3 cap. libri VII geographiae auctoritate Ephori usus non solum Sauromatas a Scythis distinguit, sed ipsos Scythas indole et moribus inter se multum differre dic.it: " E<poy>oq <T sv zfj zszápzYj jùv zrjq tazoplaq, Eùporztrj è.f irzrypaipoaívYj jijXai, zsptods'jaaq zrjv E'joojzyjv fiéypt -X'j'fwv izze ziXsc WYjdiv slvai zwv zs tiXlcov Ex'jdròv xaì rorj I'aopo/iarajv zoìjq [ilotjq àvopolouq' zooq iùv yap slval yaXsnmjq (liars xuì rlvf)

p(ozo<paysìv, zoitq o's xal TtSv aXXmv pfxov àrrdysadai. x. z. A.

1 Herodotus vero linguas scythicas haudquaquam ejusdem indolis esse (licit, ita e. g. Gelonorum linguam a Budinorum clare distinguit et hoc loco sane linguam Gelonorum non graecam, sed scythicam intellexit, nam linguam graecam a Budinorum idiomatc distinguere minime opus fuit, 3 — alio loco linguam sauromaticam ab aliorum Scytharum linguis diversam esse tradit.

3 Strado diserte ait, Graecos nomen collectivum Scytharum propter rerum ethnographicarum ignorantiam falso usurpasse, quippe antiqui Graeci varietatem populorum septemtrionis ethnologicam non satis perspicientes omnes eos populos nomine Scytharum appellabant : (pyjttt yàp xazà zryj zòiu àpyaitov EXXryxov àniav, (oansp za zcpbq ftoppàv fiéprj za yvàifnua év) overture Exóiìaq ixáXow Tj voitádaq, o'tq "Oarjnnq, — — — —, fjf su ovo ita zòiv xa<f ìxaaza èi'iveòv TazToiiiixov dià zì,v etyvoeav, oZzro za p.sarj ijpevà závza Alìhoziav xaXsiaftat zà Tifiòq dixsavù». /lapzopst ds zà zocaoral Justinus Pompeji Trogi epitomator Scythas ipsis Aegyptiis antiquiores dicit : «Scytharum gens antiquissima semper habita ; quamquam inter Scythas et Aegyptios diu contentio de generis vetustate fuerit,» «His igitur argumentis superatiis Aegyptiis, 1 Strabonis Geographica. Recognovit AUGUSTUS MEINEKK. Lipsiae, 1853. Voi. II. Pag. 415. 2 Lib. IV. cap. 108. 3 I., c. cap. 117. 4 Lib. I. cap. II. §. 27. Editio Teubneriana, recognovit A. MEINCICE. Vol. I. Pag. 43 (Lipsiae, 1853).