Fraknói Vilmos: A szekszárdi apátság története. (Budapest, 1879)
7 o quidem Nicolaus homo ipsuis domini nostri regis tandem ad nos reversus, presente et audiente dicto testimonio nostro, retulit isto modo, quod ipse, unacum eodem testimonio nostro, feria secunda proxima post dominicam oculi jam proxime preteritam, literis exibicionalibus per eundem dominum nostrum regem nobis destinatis, et aliis literis eidem fratri Ottoni Abbati, similiter per dominum regem directis, ad predictum fratrem Ottonem accessisset, ubi idem frater Otto, visis literis dicti domini nostri regis, sibi directis, per dictumque nostrum hominem eidem exibitis, sic respondisset, quod ipse jobagiones exercituales predicte ecclesie in omnibus juribus et libertatibus eorum, ab antiquo approbatis conservaret, nec aliquas nouitates vellet in eis imponere, sed semper in eisdem libertatibus, in quibus ipsos reperuisset, presto esset et paratus conservare, et insuper de die in die libertates eorum in melius intenderet augmentare, nec etiam super ipsos decimas porcorum exigi facere vellet, nec per aliquem judicem suum silvas ipsorum succidi faceret aut vendi, sed semper pacifice et quiete in juribus et libertatibus ipsorum eos dimitteret perseverare. In quorum jobagionum predictorum exercitualium ecclesie Sexardiensis personis, petrus filius philpe, nicolaus filius luce, bortolomeus filius johannis de bathya, item michael filius laurencii de varaht, paulus filius petri de fayso, nicolaus filius chola de halascy, jobagiones exercituales predicte ecclesie Sexardiensis, ad nostram personaliter accedentes presenciam, nos cum precum instancia postulantes, ut nos predictam justam, pacificam et racionabilem eiusdem fratris Ottonis Abbatis responsionem, prefato nicolao homini ipsius domini regis et audiente, et dicto testimonio nostro, circa literas dicti domini regis, per nos sibi, iuxta mandatum prefati domini nostri regis, suum et nostrum homines exhibitas, in forma privilegii nostri ipsis redigi faceremus, et sigilli nostri autentici et pendentis munimere roboraremus. Quorum quidem justis postulacionibus concedentes, ac iusticie annuentes, predictam responsionem fratris Ottonis Abbatis de verbo ad verbum, modo quo supra scribi fecimus. Cuius quidem responsionis forma verborum talis esi, quod ipse scilicet frater Otto Abbas antedictus, statim visis literis domini nostri regis, per eundem dominum nostrum regem sibi directis, pro jobagionibus exercitualibus prefate ecclesie Sexardiensis, ipsos jobagiones exercituales prescriptos, in omnibus juribus et libertatibus eorum, ab antiquo approbatis, eos conservaret, nec aliquas novitates vellet eis imponere, sed semper in eisdem libertatibus ipsos, in quibus invenit vel invenisset, vellet eos conservare, et insuper de die in die libertates eorum in melius augmentaret, nec super ipsos decimas porcorum vellet habere, nec etiam per judicem suum silvas ipsorum succidi necnon et vendi faceret, sed semper pacifice et quiete in juribus et libertatibus ipsorum dimitteret eos perseveraret. In cuius rei memoriam perpetuamque firmitatem presentes concessimus literas, sigilli nostri
