Dugonics András: Argonauticorum sive de vellere avreo : Libri XXIV. / Andreae Dugonicii. - Posonii et Cassoviae : Apud Ionnem Michaelem landerer, typographum et bibliopolam, 1778 (L.sz. Cs.Gy.831)

68 io ARGONAUTICORUM que aduenis deeffe pateretur. Se interea in eorum obfequiis occupandum, qui remanfiffent in horto. Haec Lycus inter fe, et Phronius conferebant. Sed ille allutus nihil de interemto feruo

, nihil de iniuria Eutelo irrogata meminit, non, quafi ob praeceps confilium metueret (quidquid enim egerat, ratura habebatur) fed ea id gratia fecit, uti in carcere faltem diutus fen ex teneretur, iinmo et torqueretur. Nam 11011 bene huic militi cum Sacerdotio conuenit. Occulto in Eutelum odio iam pridem ferebatur, nec nifi anxius opportunitatem, qua virus in ilium effunderet, exfpedabat. Igitur plura in eum machinatus ab Rege abiit, fimul, quae mandata erant, exequi feilinauit. Dum Rex foris agit, Iafon in ea horti parte cum fociis verfabatur, ubi proceras inter arbores multae Deorum effigies iucunde fpargebantur

, et vario fitu iam columnis impofitae, iam artificiofa negligentia in terram proiedae vifebantur. Una ex omnibus erat, quae omnium admirationem promeruit. Sub umbra Cupreffi ritu fedentis figurata lacrimas deuoluebat, adeo trilli facie, ut earn, ne viui quidem homines, tamenetfi .omnibus infortuniis cumulati, fingere poffe viderentur. Duos praeterea filios in linum reclinatos, et dormientium ritu negligenter porredos confouebat. Placuit in hac contemplatione haerere, et, quae Dearum effet, diuerfe opinari. Iafon Latonam dicebat, filiosque in finu Apollinem et Dianam elfe, uno partu