Dugonics András: Argonauticorum sive de vellere avreo : Libri XXIV. / Andreae Dugonicii. - Posonii et Cassoviae : Apud Ionnem Michaelem landerer, typographum et bibliopolam, 1778 (L.sz. Cs.Gy.831)
LIBER XIX. 569 neos labores fore non ignorabat. Sed nunc quidein irritum euafit hoc propoiîtum; nihil eorum loqui audebat, fed, quid Iafon ad priora reponeret, anxia exfiiedabat. Sed et ifte, taraenetfl , quid Virgo intenderet, pulcre , atque acriter intelligeret , quiduis tam en aliud, quam, ut de mutuis aiiimorum nexibus loqueretur , reponere velle videbatur. Ratus ergo nondum adueniffe tempus, quo fe, quis effet, exhibendum putaret , nihil ad priora repofuit, fed cum videret numum aureum in Virginis latere mirihce exfplendefcere eo fermonem transtulit, atque ita repofuit: Nihil eft, o Domina, Te humanius aliquid, et illuftrius. Hoccine Tu donum , per íefe vile, atque ab humili condonatum, tuis humeris dignari potuifti? Excelfam Te effe adparet, cum haec ima non defpicias, et dedilfe beneficium, cum acceperis. Ornat Te quidem, fateor, hic numus ; fed quantulum hoc decus, atque ornamentum eft, ft cum lis fplendoribus, quos a Te accipit, conferatur. Proin omnes tibi Argonautas obno xios noueris, cum me feruum hoc tanto honore dignum ceniueris: at me tibi plane obfequentem habes. Neque enim exiftinies, o Domina, ita me ad feruitia deiedum effe, ut, ft quid me velis, tibi obtemporare nequeam. Regem feceris , íi feruum admiferis. Ad iftos Iafonis fermones rem prorfus infperatam Medea repofuit: Namque an Iafonem noffet? an de eo aliquid audiuiiîet? an fe illius confortione dignam diceret , quaeN n 4. Huit.
