Dugonics András: Argonauticorum sive de vellere avreo : Libri XXIV. / Andreae Dugonicii. - Posonii et Cassoviae : Apud Ionnem Michaelem landerer, typographum et bibliopolam, 1778 (L.sz. Cs.Gy.831)
IO ARGONAUTICORUM Tum Lycus: Magno vero me malo, at maiori Mariandiuas incommodo liberaftis , o Aduenae, poüeaquam efterum ilium hominem e medio fuftuliftis. Pro quo in nos collato benehcio fi méritas nos gratias referre nequeamus; Dii certe fuperi, quorum ope, atque auxiliis pugnauiftis , nihil dubitate, referent. Haec enim fuit Regni huius mei calamitas, atque infortunium; ut nunquam fecuri fomnum capere potiierimus, non quidem ea gratia, utü ho ilium multitudine cingeremur; led quia Praedonuin more ab aduerlariis pugnatum. Cum minime autuinabam, irrupere Bebrycii, unius oliin fadione illedi, et laepe in infulam deuocati. Nondum fol hodie meridiem attigerat, cum nunciatum eft ab anhelantibus: Bebrycios adueniffe , et duorum iam militum, quos vigiles in litore habui, caedem indignam patrauiffe. ^Obftupuit Iafon ad hanc caedis memóriám, et, ne, quam ipfi a Rege gratiam iniuiífent, ea fociorum in naui audacia perderetur, nimiuin metuebac. Et iam eos excufatione defendere properabat , tamen , ut certiora cognofceret, a verbis abftinere, et quid porro ab Rege dicerecur, aufcultare conftituit. Is non interruptum fermonem ita continuauerat: At ego, ubi de naui, et caede patrata audii , non alios proferio , quam Bebrycios irruiife cogitabam: mirabar tamen audaciam , quod magna nuper exercitus fui parte concifus, tam fubito erumperet, et uitro in vidores irrueret. Auxit dubitationem miles ,
