Dugonics András: Argonauticorum sive de vellere avreo : Libri XXIV. / Andreae Dugonicii. - Posonii et Cassoviae : Apud Ionnem Michaelem landerer, typographum et bibliopolam, 1778 (L.sz. Cs.Gy.831)

5IO ARGON AUTICORURI pericula? Nullamne ego fidem, nullám iuuandi poteítatem habui? Magnis tu tempeftatibus agitata es, Hypfipyle; qua, oro, ratione eualifti e naufragio? Tum illa ita repofuit: Ego vero, Eutele, nemini mortaliuin de Centurionis furore retuli, non quia periculura, quod fane inagnum erat, contemnerem, fed quia nondum quidquam eorum, quae nefarius ille conftituerat, auditione aceeperam. Euencus tantum veritatem aperuit

, qui tarnen cum optato fine caruerit, inalui ego Centurionis aftutiam aeterno ülendő obruere, quam illuin in perniciern cercam adducere. Sed ego fcenam eo tibi ordiiie recenfebo, Eutele, quo a&a eil. Igitur, cum Rege in Mariandinis agente nihil aduerium ine Centurio moliretur, neque tarnen alia me potiundi fpes, praecerquain, fi abriperet, folgere videretur, nauirn magnam , acque magnificam, fortem praeterea, atque agilem fabricari iuilit. Ea perfedla, et in uudas maris detrufa diem exfpedauit, quo Rex Lycus cum coniuge ex infula difcede et, atque ad eas, quae ad Pontúm pertinent, Mariandinas inuiferent. Is dies ubi aduenit, Regem, ut noiti, ad litus comitati fumus, ventosque ei ferentes, et mite pelagus precati. Rex ad nos conuerfus: Se breui rediturum fpopondit, ümulque in mandatis Centurioni dedic : ut mei diligentem curam haberet

, variisque iuterea, dum ipfi abelfent, obledatiouuin generibus non moerentem faceret. Ille fe, dum ne ego ceptis intercederem, omnia facâu-