Dugonics András: Argonauticorum sive de vellere avreo : Libri XXIV. / Andreae Dugonicii. - Posonii et Cassoviae : Apud Ionnem Michaelem landerer, typographum et bibliopolam, 1778 (L.sz. Cs.Gy.831)

502 ARGON A UTICOR UM tantam haue gratiam íi non cumulate, faltéin fjneere rependere poffet, cogitare velit. His ita inter fe terminatis, furrexit Virgo e fella, primumque ad feneftram, quae hortum refpedabat, acceflit, quaíi numum vifura, manumque artilicis miratura, re autem vera, ut tantifper ruborem occuleret, qui rurfum in faciem afeenderat. Turn ubi aurum intuita eft, expreffamque effigiem cum Parthenophili vultu confpirare vidit, tum vero oculos hilares in Eutelum renidentem coniecit, aliquid loqui properans, fed dicendí argumentum non ftiecurrerat. Ne prorfus nullum videretur, eum, ut valeret, rogauit; tum iterum erubuit. Ille repofuit: Se usque valuiffe probe, et precari, non minus Yirginem, quae e morbo furrexiffet, valere optime: orare praeterea, ut filia fibi, ne relaberetur, attenderet; relapfum magis periculofum fore. Haec, quae locutus eft, ita funt ab Antiftite prolata, ut, tametfi, quid velit, Parthenophilus non intelligeret ; facile tamen ilía, feuern, ut íoleret, iocari, et fecum velut colludere obferuaret. Nonnihil ergo et ipfa fubrilit furtiuis in Parthenophilum oculis intenta, et, an priorem fermonem intellexiífet, fcire auida. Sed aliis fe cogitationibus Parthenophilus detinebat, nec, quae illi inter fe contulere, curab3t. Poft haec Medea variis Iafonem quaeftiouibus exercuit; at ille caute repofuit ad omnia. Nonnullas ex iis furda aUali aure praeteriit, aut ita fe geífit, ut fatisfacere fit vifus, neque tamen, quae