Dugonics András: Argonauticorum sive de vellere avreo : Libri XXIV. / Andreae Dugonicii. - Posonii et Cassoviae : Apud Ionnem Michaelem landerer, typographum et bibliopolam, 1778 (L.sz. Cs.Gy.831)

5IO ARGON AUTICORURI deretur, atque e fignis, quae iam varia in vultuin afcenderant, ab adílantibus notaretur, nimium formidabat. Non voluit autem uliam ex fuis prouiíi turbinis teltem adhibere, ne per unam ad reliquas fabula deferatur. Quare illam etiam, quam fe fequi iufí'erat; dimiíit, rata: unius praefentiain Éuphoni ad omnem cautionem poffe fufficere. Id ipfum et Erythraea fenferat, hacque gratia, dum Pueliain egredientem vidit, neque ipfa ad Medeam acceífit, neque egreífus cauffain quaeíiuit. Haec inter ad Iafonem nuncia peruenerat, et liberum ad Dominas acceiïum indicauerat. iam tunc Iafon in animuin induxit, nihil, ubi apud Medeam fuerit, humanitati parcere; Proin non verbum, dum procederet, locutus, uni ill i rei, qua ratione Virginem adfaretur, intendebat. Tum ubi ad conclauia, in quibus Virgines, quae paullo ante tumultum fecerant, venientes exfpedarunt, deuentum, Iafon fumma omnes humanitate íalutauit, ratus: has e nobiliífimis Colcharum íeledas non tam ad feruitia Medeae deftinatas effe, quam, ut in earmn focietate folidos dies exigere, et fefe obledtare pof fet, oblatas. Comem fe igitur erga omnes, etiam, quibus fuperior erat, exhibuit, rede id etiam exiítirnans : has a Medea audiri, atque amari, tum impenfam in eas humanitatem in regiam Virginem redundare. Et piacúit profedo haec tanta Iafonis facilitas iinguiis. Nulla ex omnibus fuit, quae non magnam