Dugonics András: Argonauticorum sive de vellere avreo : Libri XXIV. / Andreae Dugonicii. - Posonii et Cassoviae : Apud Ionnem Michaelem landerer, typographum et bibliopolam, 1778 (L.sz. Cs.Gy.831)

470 ARGON A

IT

TICORUM fe beneuolum ex oraculorum üde, et nonnuUa in Delubro experientia didiéit, minime defperaret: exiftimabat tarnen repentinum ilium amoris motum torrentibus fimillimum effe, qui et volui cum vehemeiitia, et detumefcere cum celeritate folent. At nunc ita illam in fufcepto coníilio pertinacem elfe, ut deiici de gradu non polfe videretur, hoc vero erat, quod miriíica voluptate auimum excitabat. Hoc igitur gaudii, et laetitiae fenfu expletus, cum Euteium non rediturum iutelligeret, uec Bromiurn fperaret, conclulis Euteli conclauibus, ad mare defcendit, expoûtaque fociis Euteli epiltola coenam in litore íumíit. Nemo unus ex Argonautis erat, qui, quod nouis identidem Regum gratiis eíflorefcerent, Deorum prouidentiam non adoralfet. Hanc fubitam Aeaetae beneuoientiam ominis, atque aufpicii loco habuerunc, quo felix eeterarum pariter rerum eventus portendi poffe videbatur. Poft, ubi dapibus expleti fant, primum Iafon ea fociis receufuit, quae prius ex Phryxi volumine didicit. Omnes narran"tem non minori gaudio aufcultabant, quam cuius fenfum Iafon expertus erat, dum legeret. Tum ubi coenae, et narrationi finis impoűtus, non ante fe cubitutn conculerunt, quam, quae ad craftini ingreffus follemnitatem pertinebant, exada obferuarunt. Sollicite ergo haftas detergebant, enfes poliebant ; Nulla in thoracibus macula tolerata, tiuilus in clypeo uaeuus, áUt rubigo relida. Coni galea-