Nagy Imre: Anjoukori okmánytár. Codex diplomaticus Hungaricus Andegavensis. V. (1347–1352) (Budapest, 1887.)
in cuius latere foret una meta terrea, de qua inclinaretur quasi ad meridiem, ubi ipse lutus (így) ad aquilonem dictis íiliis Gotbardi, terraque arabilis quasi fere ad meridiem predicto Nicolao dicto Cermok remaneret; unde transiret ad meridiem ad quandam viam, de qua saliret iterato ad unam aliam viam grammosam directe ad orientem procedentem, ubi ad aquilonem ipsis íiliis Gotbardi, et ad meridiem eciam de luto quandam particulam sepedicto Nicolao dicto Cermok distingeret et separaret; unde veniret ad quandam viam magnam de civitate Kuzeg per quam itur in Saar, salieretque ipsam viam directe ad orientem et iuxta terram arabilem curreret ad spácium unius iugeris, ubi in fine unius rubeti essent due mete terree, in quo quidein rubeto directe ad orientem perveniret ad unam viam in cuius latere ab occidente forent iterato due mete terree, ad aquilonem eisdem íiliis Gotbardi, et ad meridiem predicto Nicolao dicto Cermok separarent et distingerent, de quibus directe ad orientem currendo, perveniret ad diverticulum unius iugeris ubi terra arabilis predicto Nicolao dicto Cermok ad meridiem, rubetumque ad aquilonem prenotatis íiliis Gotbard remaneret; indeque iret ad unam viam magnam, per quam itur de Kyspotb ad villám Sydan, ubi de quodam rubeto esset una meta terrea, ibique terminatur; et sic ad plene pacis unionem devenissent . . in premissa divisione possessionaria perpetuo duraturi. Dátum tercio die festi beati Nicolai confessoris, anno domini M° CCC° XXXX° octavo. Hátlapján pecsét nyomaival; eredetije a N. Muzeumban. 130. 1348. Majtény, dec. 12. Szatmár vármegye alispánja és szotyabírái bizonyítják, hogy Kántor Bereczk az esküt arra, hogy derzsi jobbágyaival István tövisi nemesnek meggyesi birtokát nem foglaltatta el, tizenketted magával letette. Nos magister Ladislaus íilius Abraké vicecomes de Zothmar et iudices nobilium de eodem damus pro memória, quod cum iuxta continenciam literarum nostrarum Briccius
