Nagy Imre: Anjoukori okmánytár. Codex diplomaticus Hungaricus Andegavensis. I. (1301–1321) (Budapest, 1878.)
metaiieis eiusdem uille si pouka iilius petri porcionem habeat in eadem terra seu villa saap nec ne, et sicut uobis constiterit in boc facto ad octauas beati Jacobi apostoli quando domine sorores beate virginis ab una parte et idem pouka ex altéra coram nobis debent iterato comparere, domino Regi fideliter rescribentes. Dátum Bude septimo die octavarum pentecostes anno domini M° CCÖ° secundo. Nos uero peticioni eiusdem Comitis Tbome vice Judicis curie vestre serenitatis satisfacere volentes cum prefato andrea filio Lende de cbev homine vestro nostrum liominem fidedignum ad premissa scienda et inquirenda pro testimonio curauimus destinare qui demum ad nos reuersi nobis dixerunt, quod ipsi accessissent super ipsam villám saap vocatam et facta cliligenti et fideli inquisicione a vicinis et commetaneis eiusdem ville talem sciuissent rei ueritatem, quod prefatus pouka filius petri porcionem habuisset et haberet in terra seu villa saap sepius memorata, nouerit eciam uestra maiestas quod propter absenciam custodis ecclesie nostre presentes sub sigillo nostri magistri seu magistratus Yestre maiestati duximus transmittendas. Dátum in octauis apostolorum petri et pauli. Anno domini M° CCC° secundo. Zárlatán pecsétnyommal; eredetije az orsz. lvt. kincst. oszt, Mon. Y. Buden. 33. 13. Közli Óváry L. 32. 1302. jul. 26. A szepesi káptalan előtt László és Francit, Jakab szepesi püspök unokaöcscsei Rokuz és Farkast Szepes vármegyei birtokokon megosztoznak. Nos Capitulum ecclesie beati Martini de Scepus mernorie commendantes, significamus quibus expedit tenore presencium uniuersis. Quod nobiles viri Ladizlaus et Francli fratres vterini nepotes venerabilis in xpto patris Domini nostri, Jacobi, miseracione diuina Episcopi Scepusiensis de villa Farcasij in nostri personaliter presencia constituti, oraculo viue vocis sunt confessi. Quod in possessionibus ipsorum emticijs, videlicet in Rókus et in predicta villa Farcasij, talem inter se fecissent equam et plenam diuisiouem perpetuo duraturam. Ita,
