Nagy Imre: Anjoukori okmánytár. Codex diplomaticus Hungaricus Andegavensis. I. (1301–1321) (Budapest, 1878.)
posset rehabere ac possessiones ab ipsorum ecclesijs separatas per ipsorum casum, possent eisdem recuperare, ac eundem magistrum Alexandrum aliqualis mocio racione dicte possessionis per nos sibi collate ab apostolica sede uel ipsius auctoritate idem cruciferi- ipsum attemptarent, extunc redempcionem seu solucionem pecunie congruam et condecentem aut possessionem talem et tantam pro dicta possessione sepedicto magistro Alexandro per nostram celsitudinem pro suis meritorijs seruiciis data et perpetuata in regno nostro pecuniam soluemus aut statuemus, perpetuando ecclesie milicie templi et cruciferis prenotatis, si autem in nostro tempore, uel uita iamdictum magistrum Alexandrum racione prenominate possessionis non attemptarent, extunc nostri successores uel posteri ipsam possessionem rediment et liberabunt modo premisso Magistro Alexandro prenotato, et insuper ipsum nos et nostri posteri uel successores konus ecclesie nominate templi subportando contra omnes contradictores seu quamlibet mouentes quescionem, eundem conseruabimus in eadem, uel eos omnes, quibus ipsa possessio per dictum magistrum Alexandrum data fuerit uel legata in premissis vniuersis articulis tenebimus nos et nostri successores. Nickilominus factam donacionem et confirmacionem nostram tali uigore et uinculo innodamus quod si nos uel nostri successores in prescriptis confirmacionibus ipsum magistrum Alexandrum uel eos quibus eadem possessio data fuerit et donata per eundem inmobiliter conseruando non protegeremus uel non defenderent, redempcionem congruam uel possessionem equaliter ualentem persoluendo uel assignando legem et ordinacionem beati Regis infringamus vei infringant in bac parte indignacionem eiusdem incurrendo, cum pro multiplici effusione sanguinis et continuisfidelibus seruicijs ipsi magistro Alexandro et per eum suis posteris, quibus ipse uoluerit, dictam possessionem duxerimus perpetuo condonandam preterea licet in boc consuetudo Regni nostri non sit approbata quod sigillum aliquorum nostrorum subditorum circa nostrum sigillum apponi debeat tamen cum ab ecclesia separatam sibi donauimus onus ecclesie templi nos subportando, idcirco nobis vnacum cum fidelibus Barronibus nostris sic fűit uisum, vt ad maiorem rey memóriám existat sigillum predicti domini
