Gelcich József–Thallóczy Lajos: Raguza és Magyarország összeköttetéseinek oklevéltára. (Budapest, 1887.)
Al IV. Capitulo de le terre respondi eliosi: che quele terre fo perpetualmentre nostre. Et per schivar one scandalo che podesse incontrar curu zaschadun che fosse anca visin nostro, le dite terre ne fo confermade due üade. Et de zo avemo plusoi poveie chomo lo conte Vuyslavo sa insteso, siche quele terre non intendemo ne volemo lasar in nessun modo. Anchora te chometemo che tu debi agrauar questi nostri dani quanto tu sai et puoi. Et procura de optignir de auer satisfacion et modo de questi nostri dani. Et non poossando optignir d'aver satisfacion, et tu procura de saver la sua ultima intención per che modo lo conte Voislavo vora far pasié. Et scrivenelo. Et aspeta la nostra resposta. Sapiando che la nostra intención si e de far paxie cum lo conte Voislavo laxando a nuy li dani et offese che nuy avemo fato a lui. Et nui ad ello. Et questa paxie non intendemo confermar senza lo mazor conseio. E pero posando tu farla per questo modo, debinelo seriver non fermando niente, ma aspetta la nostra resposta. Et questo e quelo che nui volemo che ue renieta, zoe de l'arzento del tributo de questo anno de san Dimitri. Et le tere, et one altro dano. Et tuto quilo che porai optignir debinelo seriver. Et sel volese che Cataro fosse in questa pasié semo contenti cum questa condicione, che li renieta a nui one dano che nui havesimo facto. Et nui ad elli. Et se Sencho volese mandar al conte Voyslavo a saver la sua ultima intención. Et tu aspeta in fina che torna la resposta del conte. Anchora te chometemo che tu debi dir a Sencho chomo nui avemo intieso et sapudo che lo conte fasie oste. Et die andar sovra Stagno. Et che lo ne debia aiutar et defender. Lett. et Comm. di Lev. 1359 — 1380. f. 32. 33.