Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi IX. Vol. 6. (Budae, 1838.)
Nec hujus sedium mutationis inter accolas Uralianos deest exemplum: „Als im Jahre 1372. der h. Stephan sein Bekehrungswerk in diesen Gegenden betrieb , scheinen die meisten Permier und Syrenen aus gross Permien gefliichtet zu seyn 3 und ihre mildere Sitze an der Westseite des Urais, mit den rauhen Gegenden des Obs vertauschet zu haben ; wo sie nun mit unter dem Namen der ebenfalls dahin gefliichteten Condischen Ostiaken begrifien sind." Joh. Bernh. Miillers Nachrichten von den Ostiaken , in \\ ebers verandertem Russiand, Anhang p. 423. §. 45. Exploratis, quantum mihi videtur, satis peregrinorum nominum, queis Magyari compellantur, originibus, avitae sedes illustratae una sunt. Ut proin tandem aliquando Exteri benigniores in discernendis Maioribus nostris fiant, domestici vero in unam cedant sententiam , aut consultis sufiicienter Scriptoribus antiquis et intinerariis recentioribus, non Andabatarummore, depugnent, precandum. Exteri, domesticorumve post 'illos nonnulli, hoc argumento fallunttir : Ungari ex U g o r i a suntegressi; atqui Juguria, Juhria, hodie ad mare glaciale tenditur, ergo hinc emigrarunt. Iteru: Ugrici ac Finni, cum Lapponibus, Hun^aris lingva aflines , ad extremas montis Ural oras colunt; ergo Hungari hinc excesserunt.— Non advertunt Ugoriam |irnprie dictam prope Wolgam (non ad Obium) ad Orientem in regione montium Ural meridiana, non ad Septemtrionem, mediaque non in suprema fuisse; ast longo iamtemporeab indigenis desertam. I