Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi IX. Vol. 6. (Budae, 1838.)

Nec hujus sedium mutationis inter accolas Uralianos deest exemplum: „Als im Jahre 1372. der h. Stephan sein Bekehrungswerk in diesen Gegenden betrieb , scheinen die meisten Permier und Syrenen aus gross Permien gefliichtet zu seyn 3 und ihre mildere Sitze an der Westseite des Urais, mit den rauhen Gegen­den des Obs vertauschet zu haben ; wo sie nun mit unter dem Namen der ebenfalls dahin gefliichteten Condischen Ostiaken begrifien sind." Joh. Bernh. Miillers Nachrichten von den Ostiaken , in \\ ebers verandertem Russiand, Anhang p. 423. §. 45. Exploratis, quantum mihi videtur, satis peregrinorum nominum, queis Magyari com­pellantur, originibus, avitae sedes illustratae una sunt. Ut proin tandem aliquando Exteri benignio­res in discernendis Maioribus nostris fiant, dome­stici vero in unam cedant sententiam , aut consul­tis sufiicienter Scriptoribus antiquis et intinerariis recentioribus, non Andabatarummore, depugnent, precandum. Exteri, domesticorumve post 'illos nonnulli, hoc ar­gumento fallunttir : Ungari ex U g o r i a suntegressi; atqui Juguria, Juhria, hodie ad mare glaciale tenditur, ergo hinc emigrarunt. Iteru: Ugrici ac Finni, cum Lapponibus, Hun^aris lingva aflines , ad extremas montis Ural oras colunt; ergo Hungari hinc excesserunt.— Non advertunt Ugoriam |irnprie dictam prope Wolgam (non ad Obium) ad Orien­tem in regione montium Ural meridiana, non ad Septemtrionem, mediaque non in suprema fuisse; ast longo iamtemporeab indigenis desertam. I

Next

/
Thumbnails
Contents