Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi IX. Vol. 6. (Budae, 1838.)

Petersburg 1776. 4. Tli. II. p. 12. Pallas, Reisen L. c. III. p. 525. Cf. Herodot IV. 21—25. Plinius Hist. Nat. VI. 24. Diogenes Periergetes Orb. del. V. 753. Abel Remusath, nouveaux melanges asiatiques. Paris 1829. 8. Tom. I. p. 09. Hayton Hist. Orient. apud Bergeron Wovages faites principal. en Asie. Haye 1735. 4. p. 10. 70. etc. 11. Regionis Uralianae oris rudibus lineamentis adumbratis ad quaestionis momentum delapsi sumus. Accolarum nomina communia et propria fuere. C o m m u n i a antiquitus : 1) Jyrcae seu Turcae „Post hanc solitudinem declinantem magis ad venium subsolanum, incolunt Tyssagetae, natio copiosa et propria, et e venatu victitans. His contigui et in iisdem habitantes locis sunt, quibus inditum nomen est Jyrcae (IVQXCCL) et ipsi e venatione victitante^" Herodot L. IV. n. 21. Per Jyrcas intelligendos esse Turcas Graecorum, significavit Josephus Hammer in lingvis orientalibus versatissimus. V. Wiener Jahrbiicher der Litteratur LXXVI. Band pag. 188— 190. 2) Scythae, Persis S a c a e, antiquis Arami: „Ultra flumen Jaxarte (Rha , W olga) quod Scythae Sylin vocant, sunt Scytharum populij Persae illos Sacas in universum appellaverunt a proxima gente ; antiqui Aramos" Plin. Ilist. Nat. VI. Cap. 9. „Gens Scytharum est populosissima , magis versusSeptemtrionem habitans, quam vllae aliae nostri orbis : et quamvis non prorsus arctico polo subjecta, in eo tamen sita paralello, qui maxime omnium quotquot universum orbem circumscribunt, versus Septemtrionem porrigitur, vt et veterum Historiarum scriptores nobis tradiderunt, et nos, quantum licuit, diuturna ex-