Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi IX. Vol. 1. (Budae, 1833.)

liis suis, et eoriun liaeredibus, haeredurnque suoruin successoribus, ac posteritatibns vniuersis, a nobis dari, perpetuo conferri postulauit. Nos itaque, qui ex oflicio regiminis nostri metiri et pensare debemus merita singulorum etvnicuique iuxta exigentiain suorum meritorum manu largiflua praemia donatiua attribuere tenemur, vt ea exemplati alii ad fidelitatis obsequia feruentius^ incitentur, attendentes dicti Magistri Nicolai, filii Stephani, iuri consonas petitiones, et in memoriam reuocantes praeclaras fidelitates, et feruitiorum eximia merita, quas et quae eundem a toto eo tempore, quo praeordinatio diuinae clementiae praedictum Dominum Carolum regem, Patrem nostrum carissimum, piae memoriae, in regno praedicto ad thronum et coronam regalis fastigii sublimasset, vsque finem \itae eiusdem Patris nostri cum supremae fidelitatis desiderio et sedula solicitudine, lateri eiusdein Patris nostri adhaerendo, Maiestati suae indesinenter exhibuisse, ex certa scientia cognouimus, specialitervidelicet: quod dum praedictus Dominus Carolus rex, Paternoster charissimus, tempore querrae , inter ipsum et Ducem Austriae et Stjriae exortae, praedictum Magistrtlm Nicolaum, contra Walsee, potiorem Baronem ipsius Ducis, Austriae, transinisisset, idem Magister Nicolaus cum supreinae fidelilatis studio et obseruanda fide sacrae Coronae debita , Castrum Haburne vocatum obsidendo expugnauit, et Aluh et Henthul, Theutonicos, potentes partis Austriae, Dominos dicti Castri, de ipso castro captos , praedicto Patri nostro destinauit, quam plurimis proximis et potioribus seruientibus suis sub eodem , vt nostroruin Baronum certa relatio nobis id expressit; et ipsius