Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi VII. Vol. 4. (Budae, 1837.)

auriculari contessione erat Anno MCCX. Praeter alia scripsit vitam Volfrici presbiteri, item acta Joannis regis, et Scoti Chronicon , quod MS. super est Cantabi •igiae , in collegio S. Benedicti. Liber est a muribus mire corrosus , magna ex parte ubsumtus. Incipit: Debitor sum fateor." Num res remota et vetusta — noruen Salamonis— quo scriptores Angli et Scoti Proto-regem nostrurn , qua demumcunque causa , signarunt, non fefellit Monachum ? ? Quam res alienae — praesertim nomina incomperta , quale nomen in paganismo est — fefellerint Scriptores exteros, Ademarus Chabanus Monachus, qui baptisantis Stephanum riomen, Adalberti, in Brunonem vertit erronee, ipse Horrathio concedente , sufficienti exemplo est. An etiam nomen Salomonis congruit Paganis ? An Ditmarus sine causa filium Geysae appellavit Waic ? quod paganicum fuerit. Ast is binomius? Stephanus, etalustrali nomine Adalberti Woitech=Waic? Sed num a baptizante nomen mutuare Principibus tunc in usu ? An Wojtecb Adalberti nomen lustricum et non ex confirmatione ? Simutuasset, an non potius Adalberti gesturus erat ? An etiam Wojtech et Wajc Dittmaro testi idem?An, quod extero , ac remotissimo scriptori post semi tertium seculum innotuit, omnes domestiri et proximi, pares et suppares ignoraturi ? Unde , quo teste , aut fonte poterat uni Joanni de Forduu inhotnisse?? Ast Ilorvathio arrisit sententia, quia — paradoxum est. LI. Epintola AdaJberti (Episcopi et Martyris) ad Saroltam conjugem Qeysae ducis Hungariae circa annum 996. scripta. „Papatem meum, si necessitas et usus postulat, tene, si non propter Deum ad me mitte eum. Vita S. Adalberti Episcopi et Martyris in aetis Sancto_ rum Ungariae etc. Seni l-o p. 223. Ubi haec praemittuntur : ,,Miseiat his diehus ad Ungarorum seniorem magnum, imo ad uxorem suam , quae totum regnum viri nianu tenuit, ad quam tunc per venientes , illinc nuncios in haec verba epistolam misit: Papatem ect.