Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi XI. (Budae, 1844.)

rimorum castrorum, et fortaliciorum expugnatione et obtentione, gentium suarum exercitualium stipatus animosa slrenuitate, eidem assistere non destitit, et virili conspicuus agilitate, muJta suis adiecit incrementa virtutibus. Igitur dum idem Dominus Sigismundus Rex praemissae expeditionis progressum feliciter continuaret, cogentibus eumdem regni sui Romani expeditionibus, ad cuius fastigium iam pridem Principum Electorum Romani Impery votis concordibus fuerat assumptus, in partes AJemaniae et Italiae, per Principes S. R. Imperii euocatus, debuisset se conferre, ne res ipsa regni Hungariae improuide deserta remaneret, idem Nicolaus Palatinus cum Venetis antetactis, licet multis , recentibusque iniuriis et damnis laesis et afflictis , treugas quinquennii hinc inde pacifice durandas sui industria consily stabiliuit. Demum ipsius Domini Sigismundi regis voluntati et verbo se conformans, in Hungariam redeundo, Serenissimam Principem, Dominam Barbaram reginam, socrum nostram Aquisgranum et hincConstantiam, in quo loco tunc generale concilium, cui ipsum Dominum Sigismundum regem Romanorum, suo officio exigenle, ius protectionis arctabat interesse; sacro sanctae Romanae Ecelesiae Cardinalibus et totius orbis fidei catholicae subactis gentibus orthoaoxis sufficienter aggregatis, pro sedando inueterato schismate, et perniciosa diuisione, in Ecclesia diutius radicatis, tribus personis eo tum de papatu contendentibus, salubriter celebrabatur, cum decentissimo apparatu conduxit non absque suis sumptibus magnifice copiosis. In quo concilio sacro vno trium de papatu contendentium, videlicet Gregorio, zelo vnionis Ecclesiae, voluntarie cedente, altero vero Joanne, quibusdam falsis praesagiis,