Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi X. Vol. 3. (Budae, 1838.)
bey Angabe der erwiiKnten Thatsache entgegengesetzt werden konnen; und dieser Irrthum streng nachgewiesen werden miissen, um den aus der producirten Urkunde selbst entnommenen JBeweis zu entkraften." 4). Vis probandi vetustorum ac publicorum diplomatum nihii amittit momenti, etiam si exesum, lacerum, a muribus perforatum, sigillo, aut altero certificationis munimine casu orbatum sit, quamdiu in locis essentialjbus permanet legibile. V. Qu. 1. vltimo D. XXXVII. de bon. possess. secund. tabb. Struv. Diss. de muribus cap. 4. J. N. Bolpner de Scripturis non legibilibus. cap. III. 18. cap. IV. j. 8. etc. 5). Auctoritas vetustorum ac publicorum di? plomatum quibusvis aliis traditionum testimoniis praevalet: omnes enim testes labilitati memoriae, et errori, penes bonam etiam fidem, obnoxii sunt: ast littera scripta manet. V. J. H. Boehmer de collision. probaLionum. cap. II. 4. et 9. Gail. Par. II. obs. 13. nro 15. etc. (>). Est etiam aliarum lilerarum auctontate maior, strictae authenticationis haud egens: commendatur enim vetustate, ac roboratur suamet JJUblicitate : ,, Die Beweiskraft der Urkunden hangt im allgemeinen von der Glaubwiirdigkeit derselben ab; und in Hinsicht dieser erheischen sowohl in der Natur der Sache liegende, als aus den Gesetzen zu entnehmende Griinde, dass man allen Urkunden eine grosse Glaubwiirdigkeit zuspricht, als neueren Zeugnissen, und gerade dieser Vorzug jener vor diesen, vvird durcli ihr Alterthum selbst beg;riindet. Es liegt namlich sowohl in derNaturd. Sache, als auch beruht es auf ausdriicklicher gesetzlicher Vorschrift (Qu. 38. D. XXIl.de probat.