Iványi Béla: Oklevéltár a Tomaj nemzetségbeli losonczi Bánffy család történetéhez. II. 1458–1526. (Budapest, 1928.)

possemus, tunc nullus familiarium nostrorum sine alterius familiarium nostrorum consilio et requisitione audeat aliquid innovare proprio nutu, nisi si sit causa contingens et vehemens. Item in expensis sic sumus uniti, ut iam de caetero in posterum communes et aequales sint nostrae expensae; sive ac| octavas Budám mittendo, sive aliquem ex nobis ad ipsas octavas pro nostris negotiis mittendo, sive ad bellum regale vei generale aliquem vei aliquos ex nobis mittendo, aut in curia regia, quem nostrum pro nostra voluntate contigerit perseverare, semper aequali expensa faciemus, ita videlicet, ut de praeteritis iam factis vei contractis expensis et casibus nulla sit vei valeat obligatio, nisi quid et in quibus pie et fraternaliter cuicque nostrum poterimus subvenire. Item de amicis et inimicis sic: ut unius nostri inimicus omnium nostrorum sit inimicus et amicus similiter sit amicus sic et taliter, ut nullus nostrum per se vei per suos familiares sine omnium nostrorum aut tunc praesentium nostrorum voluntate et consilio inimicitias, aut aliquas innovationes audeat inchoare, nisi, ut promissum est, fuerit causa inpraevisa et vehemens atque contingens. Si vero quispiam nostrum sine nostra requisitione et voluntate quodcunque illicitum et nocivum fecerit, in sortem sui proprii cadat. Item de iobbagionibus, quod ubicunque fuerimus, vei quicunque nostrum fuerit in partibus, in omnibus quaestionibus et quaerimoniis iobbagiones nostri confluarn, ad nos praesentes, tamquam ad proprios absentes et auditis eorum quaerimoniis, tam ex parte aliorum, quam etiam officialium et iobbagionum nostrorum facultatem habeat quisquam nostrum tunc praesens iustitiam administrandi; ita tamen, ut censurae et birsagia tendant ad proprios dominos, iudices vero et iurati omnium oppidorum, villarum et possessionum nostrarum sint unius voluntatis atque animi, sicut nos sumus et sint iudices et iurati nostri in iudicandis causis liberi super iobbagiones cuiusque nostrum, si proprius iudex fuerit negligens, sicut tempore genitoris nostri, cum unanimi fruebatur authoritate iudiciali. Nullusque iobbagionum nostrorum valeat appellare seu provocare causam suam singulariter proprium dominum, sed ad nos communiter. Statuimus etiam, quod nullus iobbagionum nostrorum pro quibuslibet debitis et factis alterius nostri iobbagionem