Carolus Wagner: Analecta Scepusii sacrii et profani. Pars IV. (Viennae, 1778.)

„ dices, apad Pra?feótum alterum meditati transfugii accufat, „ vitaque, elifa per Turcas cervjce, barbaris immanior ipo„ liat. Atque hinc illa* Tököliorum divitiae, egregiis fcili„ cet artibus conquifit», quibus Sebaftianus a ftabulo in pa„ latia, ac demum per nepotem Emericum, etiam in coro„ nas aufus eft graífari. Sed enim yindex Deus non túlit „ diu infandinn fcelus; extinxit opinione celerius, quam „ ternam fibi promitebat Sebaftianus hipreditatem; ibique „ barbaras inter serumnas ultimum emori voluit, ubi facri„ legus familige Fundator, in Chrifti, legesque natúr» de„ liquerat. Rem ego hanc, queniadmodum retuli', duode„ chn abhinc annis, dum in origines familiarum inquirerem, „ ab emerito, Nobiliflimoque Scepufieníium Viro didici, cui ,, amica interceíferat confvetudo cum quodam Nobili altero „ propemodum nonagenario, qui in aula Stephani Tökölii „ diu, multumque verfabatur, ipfumque Sebaftianum adole„ fcentior noverat, probeque ejus gentis abdita omnia habe„ bat in comperto; qui etiam addidit : ortum ex Polonia „ Sebaftianum nomen five immutaífe, five vitiaíle. 3

5 Hacíenus Thuroczius. Literse denique, quas Armales vocamus, Tökölios non ante annum 1572. in numerum Equitum relatos, manifefte docent. Amicus, qui eas videndi, non item exfcrif bendí copiam naóius eft, certiorem me pneterea fecit, eas a Maximiliano II. Imperatore datas, & Ordinis Equeftris impetratorem fuilfe Sebaftianum. Atque hsec prioribus vehementer repugnant ; vetuftatemque Tököliorum fane múltúm elevant; alii tamen, qui partium medii funt, utrumque ita conciliare volunt, ut afferant Tökölios jam anterioribus Seculis floruiííe quidem, verum deinde, feu violentia Turcarum, feu injuria temporis, queniadmodum funt res humanse, illo redaótos eíle, ut vitám mercatu equorum alere, & literis prifc® nobilitatis, domationisve ammiíTis, novas impetrare cogerentur. Quidquid ejus üt, mihi partis utriusque argumenta protuliíTe fuffecerit: